Lupanar

[huzarc]

Wykułem obłok - tak żyzny, jak obolały

deszczami; plon ziemi zakryty przed profanem.

Jestem nim  skazą pytającą o puls skały,

przed zredukowanym do ciszy ekranem.

 

Śnię o przeciętej w pół rybie; z niej ociemniała

skarga wiary lubieżnie tańczy przed kapłanem,

nagością aksjomatu - jak zapachem ciała,

z którego lupanar uczynię ludzkim swym mianem.

 

[Berenika97]

@huzarc

 

To wiersz, który wymaga powolnego czytania - każdy obraz jest wieloznaczny. Obłok wykuty deszczami, skała z pulsem, przecięta ryba - wszystko tu jest jednocześnie materialne i metafizyczne. Szczególnie intryguje mnie to napięcie między wiarą a cielesnością, między kapłanem a lupanarem. Jakbyś badał granicę między tym, co święte, a tym, co ludzkie - i pokazywał, że może ona wcale nie istnieje. Trudny, ale fascynujący.