Historia edycji

@wiedźma   Niezwykle poruszający tekst, w którym jest brutalnie szczery kontrast między samotnością z wyboru, która jest ukojeniem, a tą narzuconą, stającą się dusznym "domem bez okien". Idealnie uchwyciłaś paradoks współczesności - tę fizyczną bliskość drugiego człowieka, "ramię przy ramieniu" na przystanku, która w żaden sposób nie jest w stanie przebić się przez "niemą próżnię" i wypełnić wewnętrznej ciszy. Metafora "50 odcieni czerni" nadaje egzystencjalny ciężar, tak jak obraz "krzyku za szkłem". Nieobecność staje się namacalna.   Poezję Emily poznałam dwa lata temu. I przypadkowo-  weszłam do krakowskiego antykwariatu, a antykwariusz właśnie trzymał  jej wiersze. I zaczął mi je polecać. Nawet napisałam o niej wiersz. Muszę go odnaleźć - też inspirujesz! :))

Czasami tak mam w czerwcu, wtedy ptaki za oknem zaczynają swoje, a myślę, skoro one, to może ja też, ale w końcu zasypiam. Pozdrawiam Czarku. 

Znam temat, sam kiedyś przepadłem, ale się udało. Potem wszystko inne miało już mniejsze znaczenie. Pozdrawiam. 

@lavlla nisu cieszę się , że obudził emocje.  Pozdrawiam i dziękuję.

@Poet Ka i epoki. Wszystko w nich jest: miłość, zdrada, zemsta, nieporozumienia międzyludzkie, nawet te śmieszne, banalne