Nieumarła sotnia

[Simon Tracy]

Z Wami Panie rozmowa

jak ze starym, siwym,

dawidowym handlarzem. 

Ani człowiek po tej dyspucie mądrzejszy 

ani głupszy.

Ani w pełni zadowolony,

ani zdradziecko oszukany.

Rzeknijcie na rany Chrystusa,

ile z sakwy mi czerwońców ubędzie? 

Za Wasze wątpliwe

wstawiennictwo i opiekę.

 

 

Wy inflamis i przechrzta.

Nie ariański a popi bydlak kresowy.

Palownik od księcia Jaremy.

Strach blady i kaźn na dusze kozacze.

Choć Wy teraz odziani w karmazyny  

na dworze magnackim

i nahajem chłopstwo 

jak ptactwo dzikie,

po polach rozganiacie.

To ja wiem, żeście nie zawsze tacy byli,

pierwszej krwi błękitnej, szlachcic.

 

 

A co ja prawie, jeno szlachcic… wojewodzic,

Hetman koronny,

książę elektor na

warszawskich pałacach

i sejmowych polach.

Buty Wam

i czarnego jak kopyta Mefistofila,

humoru przaśnego,

bicze bisurmańskie z głowy nie wybiły.

Ale już skórę z pleców odjęły

i zniżać głowę 

przed obliczem

wezyra galernego, nauczyły.

 

 

Gdybym nad grobem nie stał

w chwili doczesnej

i gardłowej sprawie się nie poświęcił

to bym spluwał na Wasz herb

i szablę Waszą

i z grobu Was nie odradzał.

Lecz tylko Wy,

czerni grobu się nie boicie.

Krzyże święte profanujecie,

na klasztory kobiece zajazdy gotujecie, młódki dla zabawy 

raptem gnębicie 

i gwałt im bezbożny zadajecie.

W imię sił nieczystych,

którym duszę zaprzedaliście,

Wy i cała Wasza sotnia.

 

 

Pamiętam jak dziś,

bo walczyłem tego,

przeklętego dla ojczyzny,

majowego dnia,

roku pańskiego

tysiąc sześćset czterdziestego ósmego na korsuńskim stepie.

I niech mnie Bóg pokara

jeślim skłamię teraz

i piorun mnie jasny zabije,

bo przeto dokładnie widziałem

jak padacie z konia,

trafiony tatarska strzałą

i sfora do Was doskoczyła

jak diabelska, wściekła fala. 

Cięły Was i kozackie karabele

i osmańskie ordynki Tatarów.

Widziałem, Panie Bracie

jak trup z Was jeno ostał

na ich drzewcach i ostrzach.

Jak mi Bóg miły,

umarliście a teraz żyjecie!

 

 

Wy diabły stepowe, 

na pokutę wieczną skazane.

Wy, nieumarli obrońcy, świętego stepu.

Kruki i sokoły,

Waszymi sługami i oczami.

Diabliki, na rumakach z huraganu, 

Waszymi kompaniami.

A śmierć Wam hetmanem i batiuszką.

Carem i hosporadem.

Klątwą Waszą po wieki.

Nie chcecie przeto nic ode mnie.

Ani złota ani srebra 

ani honorów i wstawiennictw.

Chcecie jedynie

bym ten pergamin przeklęty,

własną krwią podpisał

i przeklął swą duszę.

Mi już nie dwory ni zamki, 

rezydencjami doczesnymi.

A castrum doloris, ciche w świątynii.

Dajcie sztylet.

Sobie na pohybel,

pieczęć krwistą pod umową stawiam.

 

 

Kary koń już czekał u drzwi.

Wspaniały silny i dumny fryz. 

Samej pani małodobrej, wierny ogier.

Gość mój wsiadł na niego

z miną straczeńczą

Zabrał go prosto

do piekielnych podziemi.

 

[Berenika97]

@Simon Tracy

 

Niezwykły tekst - mroczna barokowa wizja pełna duchowości i historycznego ciężaru. Wiersz buduje atmosferę rozmowy z widmem, nieumarłym obrońcą stepów, kimś zarazem przeklętym i świętym w swojej wiecznej pokucie. Ciekawe jest też to, że bohater wie, że zawiera pakt przeklęty, ale czyni to świadomie, z pozycji człowieka już stojącego nad grobem. Czy to fragment dłuższego dzieła?