Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Nieumarła sotnia

Simon Tracy
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Simon Tracy

Simon Tracy

Opublikowano
Opublikowano

Z Wami Panie rozmowa

jak ze starym, siwym,

dawidowym handlarzem. 

Ani człowiek po tej dyspucie mądrzejszy 

ani głupszy.

Ani w pełni zadowolony,

ani zdradziecko oszukany.

Rzeknijcie na rany Chrystusa,

ile z sakwy mi czerwońców ubędzie? 

Za Wasze wątpliwe

wstawiennictwo i opiekę.

 

 

Wy inflamis i przechrzta.

Nie ariański a popi bydlak kresowy.

Palownik od księcia Jaremy.

Strach blady i kaźn na dusze kozacze.

Choć Wy teraz odziani w karmazyny  

na dworze magnackim

i nahajem chłopstwo 

jak ptactwo dzikie,

po polach rozganiacie.

To ja wiem, żeście nie zawsze tacy byli,

pierwszej krwi błękitnej, szlachcic.

 

 

A co ja prawie, jeno szlachcic… wojewodzic,

Hetman koronny,

książę elektor na

warszawskich pałacach

i sejmowych polach.

Buty Wam

i czarnego jak kopyta Mefistofila,

humoru przaśnego,

bicze bisurmańskie z głowy nie wybiły.

Ale już skórę z pleców odjęły

i zniżać głowę 

przed obliczem

wezyra galernego, nauczyły.

 

 

Gdybym nad grobem nie stał

w chwili doczesnej

i gardłowej sprawie się nie poświęcił

to bym spluwał na Wasz herb

i szablę Waszą

i z grobu Was nie odradzał.

Lecz tylko Wy,

czerni grobu się nie boicie.

Krzyże święte profanujecie,

na klasztory kobiece zajazdy gotujecie, młódki dla zabawy 

raptem gnębicie 

i gwałt im bezbożny zadajecie.

W imię sił nieczystych,

którym duszę zaprzedaliście,

Wy i cała Wasza sotnia.

 

 

Pamiętam jak dziś,

bo walczyłem tego,

przeklętego dla ojczyzny,

majowego dnia,

roku pańskiego

tysiąc sześćset czterdziestego ósmego na korsuńskim stepie.

I niech mnie Bóg pokara

jeślim skłamię teraz

i piorun mnie jasny zabije,

bo przeto dokładnie widziałem

jak padacie z konia,

trafiony tatarska strzałą

i sfora do Was doskoczyła

jak diabelska, wściekła fala. 

Cięły Was i kozackie karabele

i osmańskie ordynki Tatarów.

Widziałem, Panie Bracie

jak trup z Was jeno ostał

na ich drzewcach i ostrzach.

Jak mi Bóg miły,

umarliście a teraz żyjecie!

 

 

Wy diabły stepowe, 

na pokutę wieczną skazane.

Wy, nieumarli obrońcy, świętego stepu.

Kruki i sokoły,

Waszymi sługami i oczami.

Diabliki, na rumakach z huraganu, 

Waszymi kompaniami.

A śmierć Wam hetmanem i batiuszką.

Carem i hosporadem.

Klątwą Waszą po wieki.

Nie chcecie przeto nic ode mnie.

Ani złota ani srebra 

ani honorów i wstawiennictw.

Chcecie jedynie

bym ten pergamin przeklęty,

własną krwią podpisał

i przeklął swą duszę.

Mi już nie dwory ni zamki, 

rezydencjami doczesnymi.

A castrum doloris, ciche w świątynii.

Dajcie sztylet.

Sobie na pohybel,

pieczęć krwistą pod umową stawiam.

 

 

Kary koń już czekał u drzwi.

Wspaniały silny i dumny fryz. 

Samej pani małodobrej, wierny ogier.

Gość mój wsiadł na niego

z miną straczeńczą

Zabrał go prosto

do piekielnych podziemi.

 

5
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
Opublikowano

@Simon Tracy

 

Niezwykły tekst - mroczna barokowa wizja pełna duchowości i historycznego ciężaru. Wiersz buduje atmosferę rozmowy z widmem, nieumarłym obrońcą stepów, kimś zarazem przeklętym i świętym w swojej wiecznej pokucie. Ciekawe jest też to, że bohater wie, że zawiera pakt przeklęty, ale czyni to świadomie, z pozycji człowieka już stojącego nad grobem. Czy to fragment dłuższego dzieła?

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • P.Mgieł
      Próg, którego nie ma

      Przez P.Mgieł · Opublikowano

      Nie pamiętam chwili, w której cisza zaczęła mieć ciężar. Najpierw była tylko brakiem dźwięku, przerwą między jednym oddechem a drugim, niewinną przestrzenią. Potem zaczęła rosnąć. Zajęła ściany, weszła w szczeliny mebli, osiadła na książkach jak kurz, którego nie da się strzepnąć, bo nie jest materią, tylko decyzją świata, by nic więcej nie mówić. Siedziałem naprzeciw drzwi, choć nie pamiętam, dlaczego uznałem je za ważne. Nie prowadziły nigdzie konkretnie. Nie oddzielały mnie od nikogo. A jednak wiedziałem, że jeśli się otworzą, coś zostanie odebrane — nie dodane. Nie było pukania. To jest pierwsza rzecz, którą trzeba zrozumieć. Nie było żadnego dźwięku, a mimo to wiedziałem, że ktoś stoi po drugiej stronie. Nie „ktoś” w znaczeniu osoby. Raczej obecność, która nie potrzebuje ciała, bo ciało byłoby ograniczeniem. Czekała. I w tym czekaniu było coś bardziej niepokojącego niż jakikolwiek ruch — jakby czas przestał być linią, a stał się spojrzeniem, które nie mruga. Wstałem dopiero wtedy, gdy zorientowałem się, że siedzę tam od zawsze. Nie pamiętam dzieciństwa. Nie pamiętam pierwszego dnia w tym pokoju. Nie pamiętam, żebym kiedykolwiek był gdzie indziej. Jakby życie zostało skrócone do tej jednej sceny, powtarzanej bez wariacji. Ręka na klamce nie była moją ręką. Była gestem, który musiał się wydarzyć, bo wszystkie inne możliwości już wygasły. Kiedy drzwi się otworzyły, nie zobaczyłem niczego, co mógłbym opisać. Nie było ciemności. Ciemność jest czymś, co można nazwać. Tam nie było nawet tego. To było miejsce, w którym znaczenie jeszcze się nie narodziło albo już zostało zużyte. I wtedy zrozumiałem, że to nie ja patrzę na zewnątrz. To coś patrzyło na mnie od zawsze, cierpliwie, bez zamiaru wejścia — bo nigdy nie było na zewnątrz. Drzwi nie oddzielały dwóch przestrzeni. Oddzielały dwa złudzenia. Zamknąłem je powoli, z ostrożnością kogoś, kto nie chce obudzić śpiącego w sobie świadka. Ale od tamtej chwili każda powierzchnia stała się podejrzana. Ściany nie są już ścianami. Podłoga nie podtrzymuje — tylko udaje. A cisza cisza nie jest już ciszą. Jest dowodem, że coś przestało potrzebować dźwięku, żeby istnieć.
    • Ewelina
      Razem śnimy o lepszym jutrze

      Przez Ewelina · Opublikowano

      @Waldemar_Talar_Talar spokój i dojrzałość płyną szerokim strumieniem z Twojego wiersza.  Pozdrawiam serdecznie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Ewelina
      Celem

      Przez Ewelina · Opublikowano

      @Leszczym zgadzam się:)  Najlepiej gonić za brakiem kłopotów, bardzo mi się podoba ten pomysł i ta zgrabna myśl :)
    • jjzielezinski
      Po pierwsze Polska!

      Przez jjzielezinski · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka Wszystko w porządku Alu. Głos można zabrać lub nie - jest demokracja, a poza tym to każdego prywatna sprawa i należy to uszanować. A poza tym Ty jesteś kobietą, a więc zawsze masz prawo odmówić i żaden facet (w tym ja) nie powinien ci moralizować. Innymi słowy - wszystko gra. :) Dobranoc...
    • Corleone 11
      Wielka walka małej Niki cz. 1

      Przez Corleone 11 · Opublikowano

      @Berenika97    Przeczytałem i ja. Z Prawdziwą Przyjemnością, jak powyżej komentujący Współforumowicze. I też zostawiłem polubienie jako wyraz czytelniczego uznania. Pozdrawiam serdecznie. 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...