pasmo przenoszenia

[hollow man]

lubię naelektryzowaną przestrzeń
czytanie znaków
spojrzenie
które trwa
o sekundę za długo
gdy odkrywam cię
w kolejnych odsłonach

[Charismafilos]

@hollow man trafnie opisane znane wrażenie! Dzięki! :)

Edytowane 12 godzin temu przez Charismafilos (wyświetl historię edycji)

[hollow man]

@Charismafilos

Ale wiesz... To musi być dokładnie sekunda za długo, żeby nie naruszyć delikatnej równowagi i dynamiki. 

[Charismafilos]

@hollow man ależ oczywiście - następstwo czasów jest zupełnie nieprzypadkowe, a sekwencja zdarzeń nie może być zapętlona w nieodpowiedni sposób!

[violetta]

Aż ciarki przechodzą elektromagnetyczne:)

[Berenika97]

@hollow man

 

A dla mnie to:

ta "naelektryzowana przestrzeń" to chyba najlepsze określenie na to napięcie między ludźmi, które da się wyłapać, ale nie da się nazwać.

Nie spojrzenie samo w sobie, ale to przekroczenie bezpiecznej granicy, ta dodatkowa sekunda, która wszystko zmienia. To już nie przypadek, to już intencja, obietnica, zaproszenie.

I to "odkrywam cię w kolejnych odsłonach" - piękne. Nie "poznaję", nie "dowiaduję się" - odkrywam, jakbyś była czymś już istniejącym, co tylko czeka na odsłonięcie. Jest w tym pożądanie, ale też delikatność. Powolność. Smakowanie. To bardzo zmysłowy tekst, mimo że nic dosłownego się w nim nie dzieje. A może przypomina mi coś z własnego doświadczenia. :)

[KOBIETA]

@hollow man

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ja również lubię ;) pozdrawiam hollow man…:) 

 

[hollow man]

@Berenika97

To jest niesamowite, nie?

Że tyle treści, obrazów, emocjonalnego napięcia powstaje poza werbalizacją. W zawieszeniu, w drobnym załamaniu płynnego gestu, w zawahaniu przed udzieleniem odpowiedzi...

I do tego gdy Czytelnik przepuści te parę wersów przez swój aparat poznawczo-emocjonalny, swoje doświadczenie, wrażliwość... To można takie rizomy budować, że klękajcie narody.

@KOBIETA

Zdecydowanie.

Elektryczność to Twoja specjalność :)

[Berenika97]

@hollow man

 

Masz rację! Literatura dzieje się w równej mierze w autorze, w tekście i w czytelniku. W tym trójkącie iskrzenia.

I to jest właśnie piękno literatury - że każdy czytelnik tworzy własną wersję tego samego tekstu. Te wszystkie mikrozdarzenia, które wymykają się słowom, a które jednak czujemy...

[Gosława]

To jest tak jak z ludźmi 

Patrzymy na osobę przez pryzmat tego co widzimy i co ona o sobie mówi 

Szukamy znaków i i potwierdzeń aby upewnić się że nasze wyobrażenie idzie w dobrym kierunku 

A tymczasem przeczytamy o jeden wers za daleko i... No właśnie 

Nadal odkrywamy? 

Bardzo ciekawa jest ta miniatura 

Pozdrawiam serdecznie