Usprawiedliwienie

[Radosław]

Szanowny Panie Wychowawco

 

Proszę o usprawiedliwienie

nieobecności mojego dziecka

na przestrzeni ostatnich kilku lat.

Doprawdy, nie wiem co się stało.

Ciągle tylko ja

 

                               z poważaniem

 

                                     dorosły

 

 

Edytowane 6 godzin temu przez Radosław (wyświetl historię edycji)

[Radosław]

@huzarc Dziękuję. 

[Charismafilos]

@Radosław staję się fanem! :)

[Radosław]

@Charismafilos Tu spokojnie można sobie żartować ;) 

[Charismafilos]

@Radosław hola hola ( i to wcale nie cześć! cześć!) koszernie się Pan odżegnał od forteli przecież? ;)

[Radosław]

@Charismafilos Myślę, że Twoja obserwacja odnosi się do zaobserwowanych wzorców, a nie do incydentu. 

[Charismafilos]

@Radosław zwiększając ilość obserwacji powodujemy wygładzenie rozkładu i zmniejszenie odchylenia ;)

[Radosław]

@Charismafilos Aż tak? I pomyśleć , że wszystko zaczęło się od przejęzycznia ;) 

[Charismafilos]

@Charismafilos tak, narządy mowy mogą uczynić wiele... niespodziewanych sytuacji? ;) 

[Radosław]

@Charismafilos Myślę , że możemy domknąć ten wątek , ponieważ nie odnosi się do Usprawiedliwienia ;) 

[Charismafilos]

@Radosław koniecznie, bo nie będziemy się potem mogli z tego wytłumaczyć! ;)

[Berenika97]

@Radosław

 

Wiersz udaje oficjalne pismo szkolne, ale jego treść całkowicie je podważa. „Usprawiedliwienie nieobecności na przestrzeni ostatnich kilku lat” brzmi absurdalnie. Podpis zamiast imienia jest kluczowy. „Dorosły” nie brzmi dumnie. To ktoś, kto formalnie dorósł, ale być może emocjonalnie zawiódł. Dorosłość jako rola, nie osiągnięcie.

[Rafael Marius]

@Radosław

 

Ja jestem dziecinny, wolałbym usprawiedliwienie od dorosłości jest taka nudna.

[widelec]

wow!

[Radosław]

@Alicja_Wysocka Dziękuję. 

[tie-break]

@Radosław Podoba mi się ten wiersz.

Ciekawie pokazujesz, że musi istnieć równowaga między Dzieckiem a Dorosłym w naszej ludzkiej psychice :)