Budzik

[infelia]

Gdy z ukochaną łapiemy się za ręce
I biegniemy, by pluskać nogi w morzu
Łapiąc ostatnie blaski zachodzącego słońca,
Hałas zrywa mnie na nogi: brzdęk, bibip!

 

„Do roboty, leniu, wstawaj, zęby umyj!”
Daj mi pięć minutek, proszę, sen dokończę.
Już miało dojść do buziaka, a ty się bawisz
W Brutusa, niewdzięczniku, draniu!

 

Zapomniałeś, że przywlokłem cię ze strychu
Zakurzonego, w szaliku pajęczyn?
To ja, napinając bicepsy, nakręcałem sprężynę.
To ja chuchałem w twój blady, zasmucony

 

Bezruchem cyferblat, dzięki mnie wydałeś
Z siebie tyk, tyk – co z tobą się stało?
Od jakiegoś czasu budzisz całe osiedle,
Jak mleczarz brzęczący butelkami o świcie.

 

Popadłeś w rutynę i sobie swawolisz:
Gdy chcesz, to ci śpieszno, innym razem
Leniwca udajesz lub zastygasz na amen.
Zegarmistrz już chciał cię młotkiem naprawiać.

 

Nie dryndaj, bo mam cię w nosie – o, tutaj!
Za chudy jesteś na Big Bena, cieniasie.
Złośniku, wierć się na szafce i podskakuj.
Dzisiaj mam wolne, he, he, do roboty nie wstaję!