W błogości mroku

[Loverman]

Czarne światło rozbłysło niewinnie,
Wlało się we mnie strugą natchnienia.
Mrok już ogarnął wstydliwe nadzieje,
Bezbożne ryzyko sięgnęło do nieba.

I wszedł w me myśli całkiem bez celu,
Szatański pomiot piekłem obdarzony.
Wiekowe dziedzictwo chaosu i ciernia,
Pogańskie wytchnienie Gomory i Sodomy.

Czy opatrzności oko spogląda tu bezkarnie?
Wiodąc mnie do światła kłamstwa i cierpienia!
W złudzeniu niewinności i świętości na dnie,
Odkrywam prawdy, których czystość nie zna.

I czy ktoś mi odpowie, czym niebo a czym piekło??
Rajska to obłuda, czy niebiańska kontemplacja!?
Bezpańsko wznoszę toast za dusze nie zrodzone,
Bo niepoznania spokój to dla nich błoga racja.

[sub]Tekst był edytowany przez Loverman dnia 05-10-2003 13:26.[/sub]

[Paper Monster]

Zero komentarzy??!!
Nie wiem, ale obdarzyłem sympatiom twoje wiersze, bo są bliskie mi z jakiegoś powodu. Ten wiersz też bardzo mi się podoba. Rytm mógłby być troszkę lepszy, ale cóż...przesłanie jest i jak dla mnie dobrze widoczne.