instant

[Anna_M.]

mój błąd i moje odszczepieństwo
ależ oczywiście że moje
świadomość bywa kulą u nogi
w głowę

przecedzałam dni przez umysł
pozostawały krzywe godziny
potem tylko minuty
które i tak były zmyślone

mówili że wszystko się ułoży
lecz się nie ułożyło
nawet w żołądku

sekundy w skurczu powiek
jak w moździerzu - na proch
granulowana nadzieja

[51fu]

Zostawiam sobie tutaj miejsce na jutro. Dziś nie zdążę skomentować. :) Do 'zobaczenia' jutro. // 51

[Michał_Zawadowski]

Mocno osobisty wiersz, jak sądzę, a takie nieco trudniej się czyta.
Nieco zgubiłem się w ostatniej zwrotce.

Z refleksji jakie się nasunęły po przeczytaniu, to niekiedy dobrze mieć pod ręką "nadzieję instant", nawet jeśli jest ona tylko złudzeniem. Przecież czasem tylko złudzenia są tym, co nam pozostaje.

pozdrawiam
MZ

[Anna_M.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Każdy ma w sobie ogrom wrodzonej nadziei. Czasami w życiu tak się nie-ułoży, złozy, że ją traci, i z tej nadziei zostają jedynie prochy, resztka; analogicznie człowiek obraca się w proch. Ale nadzieja jakaś zawsze jest, bo przecież w proch się obraca, ale i z prochu się powstaje, bo przecież i feniks. Dziękuję bardzo za komentarz.

Pozdrawiam.