Przyprawa

[Kasia O.]

W wielkim garnku
Przemieszanych ludzkich osobowości
Siedzę ja.

Jestem sokiem z cytryny,
Jestem lekką goryczką,
Jestem cukrem,
Jestem pieprzem i solą.
Doprawiam świat
Według uznania,
Raz tak raz siak.

I nie zawsze zachowuję proporcje.

Czasem mam ochotę
Na ostre chwile nienawiści,
Słodkie rozmarzenie,
Gorzką porażkę,
Kwaśną zemstę
Lub słony żal.

Dzięki mnie życie,
Podane na srebrnym talerzu,
Smakuje.

[Samo zło]

Izo, uprzedzam, że to nie z powodu nicka;)).
a więc: marnie, tandetnie, banalnie. jeżeli ten wierszyk podoba się mamie, siostrze, księdzu co cię uczy religii to super, możesz być dumna, ale literacko on jest żaden. to jakaś papka, nic oryginalnego, tekst jest monotonny, miejscami nudny (miejscami?). żeby nie było, że taka wredna jestem (a jestem i tak) to kilka złotych rad dla ciebie: trzeba natychmiast zacząć intensywne samokształcenie. krok pierwszy: czytamy współczesną poezję. krok drugi: prowadzimy zeszyt z zapiskami, tam zapisujemy najciekawsze fragmenty przeczytanych wierszy, uczymy się na nich nowego języka, recytujemy je, śpiewamy, omawiamy, krytykujemy itd., aż do osiągnięcia własnego stanowiska, własnego głosu. na razie niedostateczny proszę pani i mam dziwne uczucie, że się nie mylę- ocena adekwatna do poziomu wierszyka. serdeczności

[Kasia O.]

No to dostałam motywującego kopa. Przypomniała mi się pewna anegdota:

Młody autor odczytał Wolterowi swoją sztukę. Po wysłuchaniu jej słynny piszarz powiedział:
- Mój drogi, coś takiego można pisać dopiero wtedy gdy się jest sławnym. Najpierw trzeba pisać rzeczy dobre.

[Paulettta]

ale bym tu poucinała. za dużo słów, wszystko takie dosłowne, a wiersz ma przecież pobudzać wyobraźnię.Nikt się przy tym długo nei zatrzyma, przeczyta i zapomni.
pozdrawiam
i zycze pisania genialnych utworów