Czerwone krzyże tysiące noszą

[Adam Zębala]

Rankiem przed oknem stanąłem 

krzyż ze sobą przyniosłem 

podobny przy skrzyżowaniu stoi. 

 

Na tym krzyżu postaci nie ma 

wielu na nim skonało 

i kobieta która z miasta uciekała.

 

Idą pielgrzym i krzyże niosą 

uciekinierzy swoje życie ratują

sędziowie okrutny wyrok wydali. 

 

Nie niosę nienawiści mój plecak 

jest pusty inni mają

za krew krwi żądają. 

 

Żołnierze na polu stanęli 

wszyscy w biel odziani

ich szaty niczym skrzydła rozłożyli.

 

Do boju przed świtem poszli 

we wschodzącym słońcu 

czerwone plamy wybielają. 

 

Tysiące świeczników ustawiono 

na nich tysiące świec płonie

drogę oświetlają i pamięć zachowują. 

 

Te co zgasną ponownie nie zapłoną 

snopy kwiatów przyniosą 

kiedy uschną w ogniu spłoną.

 

Płaszczem zakryli ciała poległych 

jest biały i czerwone ma plamy

chrześcijanin i poganin pod nim leżą.

[huzarc]

@Adam Zębala Mądre alegoria i bolesne, ale prawdziwe przesłanie. Śmieć wszystkich traktuje równo.

[Łukasz Jurczyk]

@Adam Zębala Mocny obraz śmierci, która jest jedynym miejscem prawdziwego pojednania – pod jednym płaszczem, bez względu na wiarę czy winę, zostaje już tylko czysta czerwień na bieli.

 

Pozdrawiam

[Adam Zębala]

@huzarc dziękuję bardzo pozdrawiam serdecznie 

@Łukasz Jurczyk bardzo dziękuję pozdrawiam