Sól na krakersach

[Amber]

Tory kolejowe przyciągały okoliczną dzieciarnię jak sól na krakersach

żelazne koła uderzały z impetem w czerwony krzyż zdjęty z piersi dziadka

niosąc ogień przejeżdżającym pociągiem z szybkością 100km/h

wywoływało to salwę śmiechu i przerażenie okolicznych zwierząt.

 

Jedynie ona chodząca z niemowlęciem przy piersi

ma kontrolę nad niesforną gromadką wracającą z torów

z brudnymi łapskami i umorusanymi twarzami

jej spojrzenie wywołuje lęk i posłuszeństwo

dzieciarnia jak ptactwo w polu rozbiega się po pokojach chroniąc własnej skóry.

 

Nie była dobrze usposobiona

tylko patrzeć jak wyciągnie któregoś za uszy i przetrzepie portki

wymagając posprzątania pokoju.

 

Wbrew wszystkiemu na stole pojawia się kolacja

kapusta z kiełbasą do której wygłodniałe bractwo

zgodnie zasiada w milczeniu.

 

Nikt nie zamierza ryzykować świętego spokoju

a może nawet możliwości na wieczorny wypad do bunkrów

tam ciągle jeszcze można znaleźć odłamki które wybuchają pod pociągiem

jak petarda w nowy rok.

 

Edytowane 10 Lutego przez Amber (wyświetl historię edycji)

[KOBIETA]

@Amber

 

bardzo słone …

 

pozdrawiam :) 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - tak to bywa z dziećmi - bawią się nie myśląc o konsekwencjach

            ryzykownych zabaw - 

                                                        Pzdr.serdecznie.

[Berenika97]

@Amber

Między nostalgią a niepokojem - dzieciństwo na peryferiach, gdzie zabawa graniczy z niebezpieczeństwem.

Twoja opowieść to nie sentymentalne wspomnienie, lecz obraz świata, gdzie trauma wojenna stała się krajobrazem, tłem dla codzienności.

Podkreśliłaś rolę matki -to jedyna postać dorosła, jedyna sprawująca kontrolę - ale w domu, w czterech ścianach. Niezwykły jest tu kontrast - na zewnątrz dzieci obcują z wojną i przemocą, w domu - z kapustą i kiełbasą. Niezwykły tekst. Pozdrawiam.

 

 

[Rafael Marius]

@Amber

 

Ach te łobuziaki i wybuchowe zabawy.

[Amber]

@KOBIETA @Waldemar_Talar_Talar @Berenika97 @Rafael Marius  Wychowanie dzieci i niepodważalny autorytet mamy. Dzieci potrzebują pozytywnej stymulacji, bez której są skazane na nie zawsze bezpieczne pomysły. W rezultacie również, należy im się kredyt zaufania za fantazję:)

Dziękuję wszystkim za komentarze i czytanie. Pozdrawiam serdecznie.

Edytowane 17 Stycznia przez Amber (wyświetl historię edycji)

[Tectosmith]

@Amber
Bardzo ciekawy i sugestywny obraz dzieciństwa - surowy, ale pełen detali. To plastyczna opowieść bardzo bliska moim własnym wspomnieniom. Rola matki i kolacji szczera do bólu. Przeczytałem z przyjemnością. Pozdrawiam serdecznie.

[Amber]

@Tectosmith  Cieszy mnie, że w obrazie dzieciństwa, jest widoczny promień światła:)  Pozdrawiam serdecznie.

[Charismafilos]

@Amber ciekawa opowieść. Dobrze się czyta, a pomyśleć można sobie, co kto chce :)

[Amber]

@Charismafilos  I owszem:))  Dziękuję za komentarz, pozdrawiam.

[Charismafilos]

@Amber choć zastanowiło mnie, ale to już moje, czy ryzykowne zabawy wynikają trochę z braku figury męskiej, jakkolwiek by się to nie miało przejawiać.

Fajne! sam pamiętam takie rozrywki ;)

[Amber]

@Charismafilos  Zdecydowanie model ojca jest równoważny z modelem matki w rodzinie. Celne spostrzeżenie.

[Charismafilos]

@Amber żeby było jasne - sam wiersz jest świetny! 

To co teraz piszę, to już tylko fale, który obiły się od brzegu, w który uderzyły jego słowa :)