książeczka skarg i wniosków

[j.renata]

Była sobie Biblioteka światowych dzieł zebranych, dostępnych lecz nieposortowanych

I
Nazwa dziwić jednak nie powinna, bo w obecnych czasach wszystko zdaje się być kotłem świątecznego bigosu, gdzie i kapusta –głowa pusta, kiszona –kwaśną nutą grająca i zasuszonych śliwek –starości aromat, czasem pestką w gardle stający; a nawet mięcha rodzaje różne: wędzone w armatnim (s)wątku, tłuszczem uciekające boczkiem zwane, a najmniej szlachetnej dziczyzny -nieskażonej bylejakości pożywką, choć podszywających się pod nią farsy- i- katów -pełno. Wszystko w winnej skąpane toni –tonie. Wydzielając odpychające wonie i kuszące wonności mieszające się razem dziwny tworząc gazek, jak wszystkie -grożący wybuchem.

Ale właśnie, jak obuchem niespodziewanie z regału półek niezliczonych, książka dopadła jej głowę. Jak myśli nowej puk-tłuk, a może podpowiedź. Podniosła ją, zdezorientowana i zaskoczona, a podekscytowana jednocześnie, dziwnego trafem spadku. Spadku –przypadku, których właściwie nie ma, bo wszystkie zdarzenia swą przyczynę mając nie dzieją się samoistnie. Skoro skutek się wydarza, przyczyna musiała zostać spełniona.
Właśnie spełniając zachciankę, bez głębszego zastanowienia, kierowana zwyczajną, jak każda niezwykła wróżka ciekawością, bądź też chęcią pokrzepienia się mocą (kaw)owej opowieści, zaczęła czytać kolejne karty. Zaskoczona, trafem kolejnym: wykolejonym językiem, którym na całym świecie tylko garstka wykolejonych włada. Do tego i treść zdawała się dziwnie treści żołądkowe wzburzać. Wzburzona pochłaniała kolejne rozdziały. Coś jednak nie dawało jej spokoju, bo nie dość, że książeczka zburzyła jej spokój to jeszcze zaczęła wciągać odciągając od spraw ważnych, czy ważniejszych, wahała się. -Mocna ta kawowa sprawa- pomyślała. Wpisała więc parę zaklęć: nieudolnych kopnięć z nogawki, szczypawek z rękawa i z palca wyssanych, na koniec litem sypnęła -fachowo: -z politowaniem.
Przekartkowała tylko parę stron przelatując pobieżnie miotełką machnęła i ...odleciała. Lecąc nad Cernuusowym zbiorNikiem ujrzała swe odbicie w tafli. Wróżka stała się CZAROWNICĄ. Sama na siebie rzuciła czar nieudolnego kopnięcia. A kopnięta książeczka, nadal się wypełniała. Zawierając całą głębię...odpowiedzi, bo treść jej reagowała na myśl i zapiski czytelnika. Jeszcze tylko litu sypnięcie kaw/ową swą mocą zmieniła w litość i współczucie: -Nie martw się Czarowniczko, miłość Cię odmieni!- pisnęła Książeczka skarg i wniosków

II
Innym razem spadając, na głowę jakże innego czytelnika, WPrawdzie- kontaktowo...
jak obuchem niespodziewanie z regału półek niezliczonych, książka dopadła jego głowę. Jak z/Nienacka opowieść. Podniósł ją, zdezorientowany i zaskoczony, a podekscytowany jednocześnie, dziwnego trafem spadku. Spadku –przypadku, których właściwie nie ma, bo wszystkie zdarzenia swą przyczynę mając nie dzieją się samoistnie. Skoro skutek się wydarza, przyczyna musiała zostać spełniona.
Właśnie spełniając zachciankę, bez głębszego zastanowienia, kierowany zwyczajną, jak każdy niezwykły człek ludzką ciekawością, bądź też chęcią pokrzepienia się łykiem kawowej opowieści, zaczął czytać kolejne karty. Zaskoczony, trafem kolejnym: wykolejonym językiem, którym na całym świecie tylko garstka wykolejonych włada. Do tego i treść zdawała się być potwierdzeniem wszystkich jego przypuszczeń i puszczeń fantazji galopem luźnym. Zdumiony pochłaniał kolejne rozdziały. Coś jednak nie dawało mu spokoju, bo nabierał przekonania, iż wciąga go zbytnio, odciągając od spraw ważnych, czy ważniejszych, wahał się. Co więcej, gdzieniegdzie odbierał sygnały lekko erotyzmem naelektryzowane, a mimo spadku napięcia, na pięcie najlepiej odwróciłby się i odszedł. Przekartkował jeszcze parę stron przelatując pobieżnie i tak też zrobił. Odłożona na półkę książeczka, zawierała jeszcze całą głębię...odpowiedzi, bo treść jej reagowała na myśli czytelnika. Więc i samo iskrzenie spowodować mógł tylko ktoś wyjątkowy i wyczerpany. Zaś tytuł, mówiący coś o kawie dodającej mocy, krył jeszcze inny sens głębiej ukryty, jak na dnie filiżanki, albo w kopalni, gdzie węgiel przekraja żelazo.

III
Pewnego razu -przyciągnięta anielskim słowem- zaglądnęła w książeczkę...
Kobieta, która www tawernianej artmosferze pląsała, podając na srebrnych tacach swoje własne złote myśli, często-gęsto smakowała różnych wytworów współbiesiadników. Niekiedy delektując się smakowitym kąskiem nagradzała kwieciem, a czasem, gdy niesmak poczuła, wiązankę autor zbierał...ściętolotnych piór. Zawsze jednak pod skrzydła brała w obronę wszelkie uczące się -piórem posługiwać -pisklęta, a nawet nieloty, bo, jak się później okazało spod skrzydeł tych całe mnogie roje wzlatywały uskrzydlonych...dusz.
Skąd jesteś Aniele?
Kobieta odpowiedziała skromnie, że w jej stronach, strofy słowem malowane. Ci, co dobrą duszę mają i wzrok, z pewnością odnajdą drogę, gdyż, to Dobra perspektywa, perspektywa dobra
...i miłości.

ROZDZIAŁ IV -OTWARTY

Ciąg dalszy
...właśnie się zapisuje
na zupełnie innym poziomie;na szczycie poezji org/anicznie spełnianych marzeń
pół/sennych
jawiących się tęczą barw ni esencji posmakiem ni pomostem
z rzeczywistości szaro-srebrnym
łabędzi kluczem
znaczonym gwiezdnym szlakiem piór
zmy/słowo kre/ślonych
zarys bram odnalezionego raju,
gdzie ja
niczym
brown sugar
na dnie cappuccino
pijąca stronga i czerwone wino
-księżeczka skarg i wniosków snuta
ni teczka ni nuta...zadrżę zmySłowo
a w drugą stronę -słowa zmyślone pożrę
jak marzeń wszelkich uwieńczenie
ze smakiem wyssę aż po kostki
purpury szpiku wypełnienie
i sama drżąca, chłodem oparzona
oddam się w czułe czytelnika ramiona

[j.renata]

skutki nie picia wódki
tylko stronga
/stąd te smutki/
i smuteczki ni z teczki ni z tacy
podane

z góry przepraszam za te wynurzenia;)

[Anna Romanek]

Renato, o słowa mistrzyni, uczyń mnie czeladnikiem swym
...i nie pisz, żem równa, bo to bzdura

[Leszek_Dentman]

I znowu sra półgłówek. ;-)))
Muszę wydrukować i przeczytać w ustronnym miejscu, w ciszy zakłócanej jedynie szumem spływającej kaskady.

[j.renata]

Aniu Droga:
NIE PISZ
I WARSZAWA
A PRZEMYŚL I KAWA
I WEWNĘTRZNE ZAPISKI
POD SERDECZNE DYKTANDO

dziękuję WAM WSZYSTKIM, tu z Wami jest i błogo, i poetycko, i orgazmicznie -ot życie na szczycie prozaicznie błyszczące srebrem

[aksja]

oj renato!za tobą nadązyć niezła sztuka- teria. ty nie biegasz, nie pocisz sie nie sapesz / hihihi/ to ja watku tu czasem nie łapię....
lecz
"Zaskoczona, trafem kolejnym: wykolejonym językiem, którym na całym świecie tylko garstka wykolejonych włada." - czy to dedykacja dla prozaima grafomana ?

bo treść jej reagowała na myśli czytelnika - to masze komentarze?

swoje własne złote myśli, a często-gęsto smakując różnych wytworów współbiesiadników. Niekiedy delektując się smakowitym kąskiem nagradzała kwieciem, a czasem, gdy niesmak poczuła, wiązankę autor zbierał...ściętolotnych piór. - to TY?

Ci, co dobrą duszę mają i wzrok, z pewnością odnajdą drogę, gdyż, to Dobra perspektywa, perspektywa dobra
...i miłości. to my? kabaret to nie my?
pozdrawiam

[Jay Jay Kapuściński]

przeczytam jeszcze jutro, przetrawię i wtedy skrobnę koment :)

[j.renata]

Aksjo droga
czy zamotałam?
hmm, może... bo wpadłam w sieci
a w necie, jak na świecie ni biblioteka /dzieł zebranych/ ni kocioł /bigosu/
więc jako ksiażeczka skarg i wnioskow snuta ni teczka ni nuta /smakOWA/
obnażajaca się pub/licznie /poetycko w tawernie i balansując na cienkiej cernusowej kresce/
z rąk do rąk podawana, czy z ust do ust smakowana
po drodze spotkałam różne postaci: wróżkę, co ostrą potraktowała mnie różdżką i kobietę, która ciepłe gniazdko mi uwiła, spotkałam też na wupeku kogoś, kto...wahał się...aż został mym braciszkiem...z wyboru
w końcu doszłam...www.poezji.org strony i znalazłam moje miejsce -TU, Z WAMI, organicznymi prozaikami i dodam tylko, że takiego klimatu szukałam, gdzie każdy dotyk prowadzi do szczytu, gdzie kęs po kęsie SMA KO WA NY jest z UWAGĄ, a nie serwowane są KĄŚLIWE UWAGI
wspaniałe miejsce, WSPANIALI LUDZIE
a rozdział czwarty wciąż otwarty
pozdrawiam ciepło

[Pedro Salazar]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

chyba zrobię podobnie, za perwszym razem jakos nie mogłem sie wczytac. Chyba jestem zbyt zmęczony.

[Jay Jay Kapuściński]

obiecałem i jestem,
wiesz Renato, udało Ci się perfekcyjnie, świetny tekst, pochłonął mnie bez reszty.

[Piotr Rutkowski]

" gdzie ja niczym brown sugar na dnie cappucinio..."

rozwalasz mnie....heroino swym literackim wdziekiem, ale ty o tym dobrze.......piszesz :)))

znów niezwykła lekkość..ale troszkę temacik nudny......no odrobinę....KLAWO!

[j.renata]

Jay Jay
trzymam więc Twą rękę, niech jej nie pochłania
Musisz wszak pisać;) ciekawam kolejnego miłosnego podania

Piotrze
nie mogłam o tym nie wspomnieć, tzn. że mi tu tak dobrze z Wami, stąd te słodkie podanie
ale szczere, nigdy nie słodzę bez powodu

/nabieram mocy, tzn. cieszę się że rozpatrywane pozytywnie/

BUZIAKI GORĄCE