Rzeczywistość

[huzarc]

Zaczyna się od barwy

w pękniętej krawędzi oka,

rośnie w twarz

na tle horyzontu,

unosi się wielkim błękitem,

leci ponad planety,

ku gwiazdom,

przez galaktykę

i jej stada,

lśniąc mozaiką mroku i światła,

w bezmiarze nieskończoności,

przenika splątania,

bąble, węzły

i niedomknięte struny,

rosnąc w pęknięcia,

przełamujące załamania

i neurony.

 

I wraca do barwy.

I oka.

 

[bazyl_prost]

@huzarc to jakaś improwizacja na nucie żelaza?

[hollow man]

@huzarc

Bym chyba zrezygnował z bezmiaru nieskończoności.

Ale sens i finał super wybrzmiewają.

[KOBIETA]

@huzarc

 

początek i koniec świetlistej ciemności:) 

 

Na krawędzi „ oka” . Podoba mi się huzarc …:) pozdrawiam:) 

[Berenika97]

@huzarc

Świetna podróż od najmniejszego szczegółu do kosmosu i z powrotem. Ten cykliczny ruch - od oka do nieskończoności i znów do oka - sprawia, że wiersz czyta się jak medytacja o tym, jak wielki wszechświat mieści się w jednym spojrzeniu.

[huzarc]

@hollow man ale nieskończoność nie potrafi zrezygnować z bezmiaru:)

@KOBIETA wiersz, czy oczy:)

[hollow man]

@huzarc 

Tautologia zawsze się obroni ;)

[KOBIETA]

@huzarc

 

oczywiście, że oczy

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

wiersz mnie nie interesuje