Zbiegowisko

[infelia]

Dotąd zwaśnieni sąsiedzi o miedzę,
Jak przesiedleńcy z Krużewników,
W mig chwycili za wiadra z wodą
I pognali ratować chałupinkę od pożogi.

 

Nieśli ratunek mimo jęzorów ognia,
Mimo belek spadających na głowy.
Staruszkowie, przez świat zapomnieni
Czekali na ratunek, tracąc dech i życie.

 

Pożar tańczył swój dziki korowód,
Chciwymi skokami sięgał strzechy.
Woda, choć tak jej niewiele,
Niczym deszcz siąpiła i siąpiła.

 

Nikt nie myślał o starych waśniach,
O granicach, które dzieliły pola,
Tylko o ludzkiej tragedii, bólu
I o tych dwojgu, co wzywali pomocy.

 

Aż wreszcie ogień, zmęczony oporem,
Skulił się w żar pod sczerniałym dachem.
A dym, jak dusza, co odchodzi z ziemi,
Wsiąkł w wielką noc nad osadą cichą.

 

I stali razem, zasmoleni, cali w pocie,
Patrząc, jak iskry gasną, trzaski ustają,
A w zapłakanych twarzach sąsiadów
Odbiła się niejedna gorzka łza.

 

Nad ranem dym uniesie się jeszcze lekko,
Jakby niósł przebaczenie nad wioską.
Cisza rozleje się po zagrodach, psy ucichną,
A wiatr przewróci dzielący ludzi płot…

 

[Berenika97]

@infelia 

Świetny  wiersz o tym, że czasem potrzeba ognia, żeby spalić mury (płoty) między ludźmi. Ten obraz przewróconego płotu na końcu - to nadzieja, że coś się jednak zmieniło. Chciałoby się wierzyć, że na stałe. Pozdrawiam. :)

[infelia]

@Berenika97 Ogień niech pozostanie tylko w kominku.

Dziękuję za uwagę. 

[widelec]

super wiersz bardzo mi się podoba
pożar można tu traktować jak przykład wspólnego wroga który często łączy ludzi

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - za widelcem - tragedia łączy ludzi - często tak bywa - 

                                                                                                           Pzdr.serdecznie.

[infelia]

@Waldemar_Talar_Talar Jedni gaszą, inni podpalają. Takie to życie.

[Alicja_Wysocka]

Dopiero w zagrożeniu straty, a czasem tuż po - wiemy co jest ważne w życiu. 

Szkoda, że dopiero wtedy. 

[infelia]

@Alicja_Wysocka Człowiek mądry po szkodzie.