czary mary

[marekg]

 

kilka godzin przed świtem

mijaliśmy rozmazane jezioro

ciemność dławiła się zorzą

ptaki stroszyły wieczne pióra

 

czasem
aż chciałoby się dotknąć nieba

a potem utonąć w marzeniach

bose brzegi
sprawiają wrażenie introwertycznych
 

 

Edytowane Sobota o 13:01 przez marekg (wyświetl historię edycji)

[hollow man]

@marekg

Nie jestem pewien finału, Marku.

Malujesz niczego sobie pejzaż, a później walisz z tym introwertycznym brzegiem. Ale to tylko moja - z definicji krzywa - perspektywa.

[Alicja_Wysocka]

@marekgMoże to tylko wrażenie, w dodatku jednostronne. 

[tie-break]

@hollow manMnie się wydaje całkiem do rzeczy.

Przecież pejzaż opisany w pierwszej strofie to nie jest ładny landszafcik, raczej bym powiedziała, że to taki dość mroczny obraz - rozmazane jezioro jak z plam Roschacha, dławiąca się ciemność - to jest mocno ponure.

Peel szuka w naturze czegoś, co się z nią obiegowo kojarzy - spokoju, zadumy, wyciszenia, a tymczasem otaczające go elementy świata sprawiają wrażenie obce, dalekie.

Bo tak po prawdzie, natura nigdy nie dostraja się do człowieka i jego chwilowych emocji czy nastrojów. I dlatego te "brzegi" są "introwertyczne", zamknięte w sobie, żyjące swoim życiem, niezależnie od tego, że człowiek łazi nad jeziorem i szuka rezonansu dla tego, co mu w duszy gra.

[hollow man]

@tie-break

Tak, racja - na takim poziomie ja to rozumiem. Tylko mi odstaje w kompozycji, w brzmieniu, w melodii... Gdyby użyć jakiegoś mocarnego obrazu żeby introwertyczność jakoś wpleść w cały wiersz - mielibyśmy chyba większą spójność. Tylko, że wtedy jeszcze jednej strofy byłoby potrzeba.

Ale jak wspomniałem - to tylko moja krzywa perspektywa.

[marekg]

@tie-break Trafione!