Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

@Gosława dziękuję za miłe słowa. Ja natomiast zachwycam się Twoją poezją i cyklem wierszy o Annie. Są naprawdę oryginalne i mają w sobie tę aurę magiczności i tajemniczości jedyną w swoim rodzaju. Pozdrawiam serdecznie:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnie komentarze

    • Przyszedł o świcie. Pachniał winem i spalonym papierem. Rozsunął firanki, jakby chciał obnażyć moją samotność. „Czego szukasz?” - spytałam. „Ciebie. A raczej tego, czego ci brak.” Miał dłonie filozofa, który dotyka wyłącznie pojęć. „Kim jesteś?” „Tym, którego wymyślasz, gdy nie możesz znieść ciszy.” Usiadł zbyt blisko. Milczał jak ktoś, kto zna mnie lepiej, niż bym chciała. Zamiast twarzy miał lustro.
    • @JakubK Rzeczywiście, żółte światło jest zdecydowanie bardziej kojące niż oślepiająco białe np. w supermarketach (aż oczy bolą i szczypią po pewnym czasie).   Ale w wierszu przecież nie o tym. Fakt, przy kochających a przy tym spokojnych ludziach światło jest wyjątkowe. Nawet te z żarówki :)    
    • @Somnia   To szczery zapis walki z wewnętrznym mrokiem. Poruszające jest w nim przejście od obserwacji "kogoś" do bolesnego przyznania, że tą osobą jest sam autor. Metafora "lustrzanej dziewczyny" spaja cały utwór, czyniąc z niego przejmujący dialog z własnym bólem. Bardzo ładny wiersz. 
    • @Berenika97 dziękuję

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @iwonaroma   Po obejrzeniu filmu "Wyspa"  długo nie mogłam przestac o tym mysleć. Mam nadzieję - że jest tak, jak piszesz - to jest niemożliwe. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...