Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

@andrew Ju wiem! Postawię lustro do góry nogami, to wtedy smutek zamieni się w radość! Napisałeś/łaś te wersy specjalnie dla mnie? Nawet jeśli nie, to specjalnie dla mnie tutaj zamieściłeś/łaś, czym sprawiłeś/łaś mi wielka radość. Życie to największy dar jaki otrzymaliśmy. Bez niego nie moglibyśmy... pisać, a ja nie przeczytałabym Twojej odpowiedzi.

Opublikowano

@APM   To niech wiersze będą czytane, bo 

 

Wiersze przeczytane zostają

zdejmują płaszcze i buty

przy progu wieszają słowa

na kołkach pamięci

czasem zostają na herbatę

albo na całą noc

wchodzą po cichu

albo śmieją się głośno

sklejają to co pękło

tańczą w oczach czytelnika

i w jego snach 

 

PS. A moje siedzą w szufladach. :) 

Opublikowano

@Berenika97 Dziekuję, Twój wiersz już się u mnie rozgościł. Wbiegł prosto z ogrodu. Jeszcze krople deszczu błyszczą na butach. Wypił za mnie herbatkę, pogawędził, połaskotał i połechtał. Czy zostanie na noc - nie wiadomo.

PS. Wypuść wiersze z szuflady! Niech żyja i cieszą czytelnika!

@Tectosmith Dziękuje za opinię na temat wiersza. I za Info na temat Andrew :)

Opublikowano

@APM Wiesz przeczytałem tutaj trochę wierszy, ale do zdecydowanej większości nawet szansy nie miałem zajrzeć. Żeby to ogarnąć, przepraszam jedno forum poetyckie, trzeba by codziennie 3 bite godziny czytania. Śmiem nawet twierdzić, że najlepsze były te, do których nigdy nie dotarłem ://

Opublikowano

@Leszczym Moich najlepszych zapewne też tu nie ma :) A może ten jest najlepszy? Nie da się wszystkiego przecztać, ani nie da się wszystkiego napisać. To są chwile, które próbujemy rozciagnąć w nieskończoność, to jest moment, intuicja, przypadek, szczęście, że trafiamy na jakis fajny wiersz/tekst, że ktoś wpuścił nas do swojego życia, albo że nagle musimy coś napisać, tak jak ja dzisiaj. Nie udało mi się poleżeć w łóżku w ten ostatni dzien roku ...

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Tadeo Na sen najlepsza melatonina Ale wyłączenie z dodatkiem wina  Więc po zażyciu mikstury  Mogą w pamięci być dziury  Już nie wiadomo czy MelatoNina?  
    • For my fellow Poets — Guardians of the word, carrying kindness and the light of learning across every friendly poetic front. ------- ///___\\\ ------- “Poetry in Arms”   I hear the calling voices “Let's use our pens like guns!” and so I stand among them in Poetry in Arms.   I was young scribe in silence, and felt what wounds remain, from those who write in verses and others write in plain.   In pages like in trenches, sharp words in fierce desire, ink loaded like gunpowder, “Survive the evil fire!”   Our legendary Poets, Cover us with your care, and offer honest counsel, from any face hater.   If you walking this way, Don’t lose your heart and mind, evil will pass away from poetry unkind.   Hey, evil owful hater! Carefully listen us: We’ll prove you — words are matter! — in Poetry in Arms.   We don't it for a glory, Nor any applause goal, But tell you all the story What still lives in our soul.   And when depression hits you, Can't hold your pen like sword, Let all your thinks will go to: Weapon is hide in word.   Despite life meet last hour — Our poems never burns And we will live in our — Poetry in Arms. ------- ///___\\\ -------  
    • @LessLove Jaka ładna piosenka:-) Pozdrawiam

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • @Leszczym Wciąż się zastanawiam, ale chyba jednak wstawię ;) - najwyżej mnie zjadą...  Dziękuję za komentarz i informację. :) Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński   @piąteprzezdziesiąte Wszystko gra ;) :)  Dziękuję za polubienie i komentarz :) Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński
    • Jesienne poranki pośród srebrzystej mgły Mroczne i kontrastowe umierają w bieli Na pradawnym drzewie liście w pomarańczy Opadają niczym my aż topią się w ziemi A deszcz jak łzy trawi oraz wyniszcza je Po obtoczeniu przez wiatr w brudzie I tak trwają aż po dzień zaduszny Nagle stają się ważne gdy on wypada Jak słońce dla ziemi czy dla niej kochany Na ich miejsce świeczka się ustawia I niczym latarnia na morzu Dla dusz kieruje w mroku Aż w końcu wita nas Marzanna Pokrywając wszystko chłodną bielą Nic już nie ma od rana Nie ma koloru tylko dusze wieją
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...