Dance macabre

[skarpetawsosie]

 

to ja zaprosiłam ją do tańca

to ja umiłowałam jej twarz pierwsza

wreszcie spuściłam się z kagańca

moja twarz coraz krwawsza

jej stopy zbliżają się do moich

a moje biegną do niej

 

pierwsze kroki jak w walcu

z gracją, uczuciem, napieciem

jest moim promieniem…

brzydkim uczucia oddaniem 

albo wiecznym schronieniem?

jej dłoń koścista ściska moją

a moja ściska jej

 

powoli krok za krokiem

powoli nic popłochem

jej twarz emanująca zimnem

zawsze była moim życzeniem 

coraz szybciej coraz zgrabniej

jej usta bliżej moich

moje usta bliżej jej

 

 

i tak w naszych szaleńczych tańcach

nawet nie zorientowałam się kiedy to ona zaczęła prowadzić 

i już niczym nie różniłam się od niej

i nagle zaczęłam żałować mojej propozycji

żałowałam że to jedyny taniec którego się nauczyłam

Umarłam w żałosnym popisie umiejętności ruchu

[tie-break]

@skarpetawsosie Ponieważ motyw 'danse macabre' przewija się przez historię literatury od średniowiecza, ciężko jest go unieść tak, aby nie popaść w zbyt głębokie koleiny, które już setki innych twórców wyryli w dziejach poezji.

Ale jest u Ciebie ciekawe odwrócenie ról, gdzie to peelka sama zaprasza do tańca śmierć, zafascynowana nimbem, jaki jej towarzyszy.

Może to w ogóle oznaczać zderzenie wyobrażeń z rzeczywistością, gdy śmierć wydaje się z początku kuszącą perspektywą lecz w ostatecznym rozrachunku peelka odkrywa jej dramatyzm i rozumie, że ostateczne rozwiązania oznaczają przekreślenie jej szans, marzeń, nadziei, możliwości.

Poznanie natury śmierci przeraża, w związku z czym utwór brzmi jak ostrzeżenie przed iluzją, że jest w niej jakiś ukryty urok.

 

Jednocześnie z punktu widzenia poetyckiego, dużo tu jeszcze jest do przepracowania.

Skupiłabym się bardziej na rzeczach konkretnych - na tym, co można zobaczyć, dotknąć, poczuć, usłyszeć. Wszelkie westchnienia, uczucia oddania są tu niepotrzebne.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Kaganiec raczej można zrzucić, a spuścić się ze smyczy, z łańcucha, z uwięzi, itd.

Ta fraza źle brzmi stylistycznie.

 

 

To nie pasuje do pozostałych wersów, gdzie przecież chcesz pokazać pierwotną fascynację, więc trzymaj się tego.

Pomijając konsekwencję logiczną (a raczej jej brak) - brzmi to ciężko, tak jakby wiersz na siłę chciał czytelnikowi wcisnąć własną treść.

 

 

Tu coś nie gra składniowo. Dla mnie fraza nieprzemyślana i źle zbudowana.

 

 

Te dwa wersy psują końcówkę, swoją dosłownością. To kolejne fragmenty, gdzie wiersz odbiera odbiorcy możliwość odczucia swoich własnych emocji w odniesieniu do tego, co czyta, a przecież chodzi o to, aby pojawiła się jakaś empatia.

 

Bardzo dobrym, mocnym  punktem jest za to:

 

 

Warto na tym wersie oprzeć puentę; jest w nim potencjał zarówno dla piszącego, żeby coś powiedzieć nie wprost, jak i dla czytelnika, żeby zastanowić się nad głębszym znaczeniem tych słów.

[skarpetawsosie]

@tie-break nadal próbuje odnaleźć jakiś mój styl i bardzo dziękuję za konstruktywną krytykę oraz za taki dokładny rozkład co mogłabym poprawić!! :)

[bazyl_prost]

@skarpetawsosieto trochę tragiczne że ona cię nie kocha