to świat, który się zmienia

[DawidMotyka]

sen, który wydobywa mrok płomienia
napawa optymizmem którym to świat się zmienia
oczy zaś ocierają jego z zdumieniem spojrzenie
wiary donoszą prawd z tym ludzkim westchnieniem

dłonie dotykają swych niechcianych blizn
czule roznoszą ten serca słońca jasny błysk
to uniformy twego intratnego myślenia
nie są zbyt czułe gdyż są z nikczemnego okaleczenia

teraz twarz twą rozmywa deszcz wczesno wiosenny
pada na włosy twój świat niezmienny
postura słucha jednak co ktoś ma do powiedzenia
czy woda jest mętna dlatego jest do oczyszczenia?

dom, który stoi za niechcianym zakrętem
nie goi wspomnieniami lecz swym wykrętem
barwami morza śle nadludzkie tatuaże
to o nich tak sobie teraz ciągle myślę marzę

gdy źdźbło natury otacza nasze cudne korony
kwiat Lilii spływa w żyzne zbiory kwieciste plony
na dłoniach będę nosić te zboża więc złociste
zaniosę ci je w porannej kawie i herbacie
w chwile oczywiste

[bazyl_prost]

@DawidMotyka dla mnie super , mimo że nie zawsze jest super, nie rozumiem co to mrok płomienia jedynie ale lepiej nie tłumacz tu chyba chodzi o zmatowienie płaszczyzny do ciała idealnie czarnego ...tak myślę

Edytowane 13 Grudnia 2025 przez bazyl_prost (wyświetl historię edycji)