Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Spowiedź deportowanego

huzarc
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
huzarc

huzarc

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

Wyspowiadał się nam ze wszystkich

tutejszych grzechów.

 

Zatrzymany i przesłuchany,

bo, rozumiecie,

żyje się tak, jak żyć pozwalają,

a alkohol naucza

przełamywania konwenansów

podczas nocnej jazdy na cmentarz,

 

niczym kry na rzece wspomnień,

w szkle butelki pękniętej na głowie.

 

Z jego klasy – a trzydziestu ich było –

żyje jeszcze siedmiu.

Gdy był jeszcze czas,

za dolary w reklamówce

przeszli przez granicę,

jak on,

 

i uciekli przed historią.

 

Tu i teraz

wzięty sam na sam,

przez nas na cel

 

zaraz będzie wracał

w zaplombowanym autobusie,

wprost do czasów szkoły,

w czarnoziemie Donbasu.

 

 

10
Tectosmith

Tectosmith

Opublikowano
Opublikowano

@huzarc

Rozumiem, o jaki obraz Ci chodzi, ale zauważ proszę, że w tej konstrukcji opisujesz dokładnie to samo, co dotyczy ogromnej części Polaków na emigracji.

I jedna uwaga — forma „my” mocno narzuca Twój własny punkt widzenia. Automatycznie wciąga czytelnika w perspektywę, której nie musi podzielać. W moim przypadku to nieadekwatne, dlatego wolałbym, byś unikał narracyjnego „my”, chyba że naprawdę obejmuje ono wszystkich. 
Pozdrawiam. 

huzarc

huzarc

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Tectosmith My, jako część systemu, do którego ja należę, dzięki czemu reszta nie musi, wie niewiele i śpi dobrze przez to. Piszę z wnętrza, bardzo subiektywnie, to było zamierzone i nie silę się na reprezentowanie całości społeczeństwa. Ale moje „my” jest po prostu moje. 

Tectosmith

Tectosmith

Opublikowano
Opublikowano

@huzarc

Rozumiem, że to ‘my’ jest Twoją prywatną konstrukcją – tym bardziej warto było by to doprecyzować.

Mnie po prostu nie interesuje narracja, w której ktoś przypisuje sobie pozycję mówiącego z wnętrza systemu i z tej pozycji opisuje innych. To nie jest perspektywa, z którą się utożsamiam ani której potrzebuję do czytania poezji.

Dlatego odniosłem się tylko do formy – bo forma ‘my’ automatycznie wciąga czytelnika w sposób widzenia, który nie jest jego.

1
aff

aff

Opublikowano
Opublikowano

Ciekawe.

Za nocną jazdę po alkoholu tutejsi także muszą się wyspowiadać i ponieść karę, a zapewne nie zawsze z ułańskiej fantazji ale i z wielu powodów, które tworzą jakiś psychologiczny wzorzec. 

Zdrowie psychiczne to towar mocno niedoszacowany.

Pzdr

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...