Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

@Tymek Haczka

 

 

przyszedłeś tutaj ogrzać się ciepłem mojego wiersza.

 

można tak.

 

ale żeby dyskutować o warsztacie poetyckim trzeba mieć jakieś o tym pojęcie.

 

tobie wychodzi to słabo.

 

 w twoim komentarzu znów więcej jest ogólników niż realnej analizy tekstu.

 

piszesz o „szumie”, „nadmiarze”, „fajerwerkach”, jednak ani razu nie wskazujesz konkretnego fragmentu, który rzekomo miałby podcinać własny efekt.

 

to istotne: krytyka warsztatowa zaczyna się tam, gdzie kończy się operowanie metaforami o metaforach.

 

mówisz o rzemiośle.

 

rzemiosło to precyzja: przykład, argument, decyzja interpretacyjna.

 

to, co proponujesz, pozostaje w sferze deklaracji - powtarzasz znane frazesy o „energii metafor” i „ich znoszeniu się”, ale nie pokazujesz, gdzie i dlaczego miałoby to zachodzić.

 

w efekcie to właśnie twoja wypowiedź staje się „szumem”, który nie przenosi wartości czytelniczej.

 

 

w tmoim tekście obrazy są świadomym wyborem: rytm, repetycja, gęstosć.

 

w poezji intensywność nie jest wadą - chyba że ktoś założy ją jako wadę z góry.

 

to nie jest problem poezji, tylko czytelniczego nawyku.

Piszesz, że interesuje cię obraz, który „coś robi”.

 

zgadza się - mnie również.

 

rożnica polega na tym, że ja pokazuję, co obrazy robią.

 

ty natomiast jedynie twierdzisz, że nie robią wystarczająco, nie wskazując gdzie.

 

to nie jest krytyka, tylko opinia ubrana w ton pewności.

 

możemy się różnić estetyką - oczywiście.

 

ale jeśli dyskusja ma dotyczyć rzemiosła, to fundamentem nie powinny być slogany o „nadmiarze”, lecz analiza.

 

bez niej twoje uwagi pozostają bardziej komentarzem o twoim stylu lektury niż o samym tekście.

 

 

 

 

 

konkludując.

 

twój pierwszy komentarz przyjąłem jako opis wrażenia kogoś kto interesuje się poezją chociaż błądzi w jej rozumieniu.

 

drugi komentarz jest głupim, nonszalanckim ogólnikiem który nic istotnego nie wnosi do rozmowy a jest powieleniem twojego braku intelektualnego rozumienia slowa pisanego.

 

 

 

 

 


 


 

 

Edytowane przez Migrena (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@viola arvensis

 

Ty i ta Twoja poetyckość myśli:)

 

ujmujesz mnie pięknem swojego wnętrza:)

 

swoją wrażliwością duszy i stanowczością myśli.

 

to jest cudowne w Tobie !!!!

 

dziękuję:)

 

 

 

 

@violetta

 

Violetko.

 

już działam w kierunku nowego bębenka.

 

tamten miał duszę afgańskiego pasterza kóz.

 

temu nowemu nadamy nowy wymiar - poetyckiej muzyczności naszego poetyckiego domu:)

 

 

 

 

Opublikowano

@Tymek Haczka

 

czytelnicy już wybrali przedstawiając swoje świetne komentarze !!!!

 

ale zostawmy to.

 

bo tak :

 

Twój pierwszy komentarz był mocny ale rzeczowy i z klasą.

 

odpowiedziałem merytorycznie.

 

Twój drugi komentarz miał wymiar nieco arogancki.

 

dobra - przeżyjemy.

 

ale to, że przykleiłeś się do wioli arvensis było niegrzeczne, nieeleganckie i podłe.

 

jesteś mężczyzną.

 

przeproś zwkłym słowem - przepraszam i uznamy sprawę za niebyłą.

 

i chętnie będę dyskutował z Tobą w przyszłości.

 

tylko teraz - po prostu zachowaj się jak trzeba !!!!

 

 

 

 

@violetta

 

Ty będziesz śpiewać a ja będę Ci przygrywał z cicha pojękując.

 

tylko muszę kupić nowy bębenek i go troszkę podrasować.

 

już go sobie wybrałem:)

 

będzie OK

 

 

 

 

 

Opublikowano

@Migrena

 

Wiecie co, weszłam tu z ciekawości dla wiersza, a zostałam dla… socjologii portalu.

Po kolei:
 -Tymek wrzuca dwie długie, konkretne analizy: pokazuje, które metafory działają, które się dublują, gdzie tekst się rozmywa. Można się z tym nie zgadzać, ale to jest normalna krytyka warsztatowa – z cytatami, przykładami, propozycją cięć.
-Migrena odpowiada najpierw całkiem ciekawym mini-esejem o wolności poezji – spoko, da się czytać.
A potem jedzie w „prostaku”, „inteligencji ściany miejskiego szaletu” i żąda przeprosin.
W sekundę z redaktora staje się samozwańczym dozorcą elegancji.
-Viola z kolei startuje od miłego komplementu dla autora, żeby po chwili przejść do „zamknij dziób” i diagnozowania, kto tu „kracze dla przyjemności”.

Z boku wygląda to tak, że jedyna osoba, która przez cały czas trzyma się tekstu, to właśnie Tymek.
Reszta bardzo szybko porzuca wiersz na rzecz obrony towarzystwa i ustawiania rozmówcy do szeregu.

Jeśli ktoś naprawdę wierzy, że „prawdziwa poezja” broni się dialogiem, to może nie jest najlepszym pomysłem:
    A. wyciągać ciężką artylerię w stylu „prostak, przeproś i zamkniemy temat”,
    B. nazywać normalną polemikę „krakaniem wrony”,
    C. a potem jeszcze stawiać siebie i koleżankę jako „uznaną poetkę” ponad wszelką krytyką.

Bo z perspektywy czytelnika spoza kółka wygląda to dokładnie jak to, o czym Tymek napisał w swoim wierszu (Między lajkiem, a ciszą) o towarzystwach wzajemnej adoracji:
łatwiej przykleić etykietkę krytykowi, niż uczciwie odpowiedzieć na pytanie:
czy ten tekst naprawdę potrzebuje aż tylu fajerwerków?

Podsumowując: „Upojony zimą” ma momenty świetne i momenty przegadane.
Tymek nazwał to po imieniu.
Za to go tu grillujecie – nie za ton, tylko za to, że ośmielił się nie klaskać w rytm.

I to, szczerze mówiąc, mówi więcej o kondycji tutejszej dyskusji niż o jego „inteligencji” czy „prostactwie”.

Opublikowano

@Migrena Piękna ekspresja zimy,która jest siłą absolutną.Przenika ciało i umysł - poddałabym się takiemu rytuałowi oczyszczenia i odczuwania świata w jego najbardziej surowej postaci. Piękne metafory i obrazy - piszesz niezwykłe teksty. Pozdrawiam. :) 

Opublikowano

@Christine

 

jesteś :)

 

jeszcze nie wczoraj, ale już dzisiaj.

 

jeszcze bez magicznego wiersza ale ze słowem swoim przyjaznym.

 

i jakby Słońce mnie oświetliło :)

 

światłem ciepłym :)

 

 

dziękuję Christi :)

 

serdeczności :)))))

 

 

 

Opublikowano

@Migrena :)piszę na smartfonie bo jestem w podróży i ciężko mi idzie  bo robię to pierszy a teksty są długie. Doszłam do wniosku, że ten portal nie jest dla mnie, nie jestem żadną poetką i wolę skupić się na odbiorze. Mam już swoich ulubionych autorów. :))))

Opublikowano

poezja jest wyrazem ducha , uczuć których nie sposób opisać ni nazwać prostymi słowami . Jeśli wiersza nie rozumiesz lub ci się nie podoba to znaczy że masz inne obrazowanie , jedni lubią jakieś jedzenie a inni nie , jedni lubią aktywny wypoczynek a inni lubią leżeć na plaży cały dzień i będą mieć inne emocje na te same obrazy .
jeśli ktoś wiersz  odbiera jako szum to też jest wartościowa informacja . nie ma co się dawać wytrącać z równowagi. A rzemiosłem i kunsztem w poezji jest zrozumienie tych prawideł. To jest głęboki wyraz osobistych wewnętrznych obrazów. to samo się tyczy innych dziedziń jak malarswo czy fotografia.
Ja na przykład uważam obraz Monalisa za bardzo słaby zwyczajny portret z jakąś tam estetetyką przestrzenną kadru.  tak wiem super kreska czy coś itp. ale na ścianie bym tego nie powiesił, nie ma na co patrzeć . i nie przeszkadza mi to że ktoś to uwielbia , jak bym miał to bym odrazu sprzedał. 
Mam nadzieję że mój komentarz wszystkim trochę pomoże.

I nie radzę ze mną dyskutować  ;) 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97Przepiękny wiersz będący prawdziwym hołdem dla pomordowanych polskich oficerów Wojska Polskiego - często rezerwistów, którzy w międzyczasie piastowali wysokie funkcje administracyjne w II RP lub wykonywali inne elitarne zawody - Elita polskiej Inteligencji.  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      To co piszę poniżej piszę na podstawie następującej poniższej relacji polskiego podróżnika pana Michała Patera (ostrzegam, że na wideo są wulgaryzmy, których momentami pan Michał się niestety dopuszcza). Podczas prac ekshumacyjnych (wyznaczaniu tzw. dołów śmierci), ale w późniejszych pracach, gdy przekopywano teren i napotykano na ludzkie kości -ponoć- natychmiast kazano zakopywać i pozostawiać to miejsce tak jak jest (od 30 minuty poniższego wideo)... :_( -bez godnego pochowania ofiar, a więc las tam to jest jedna zbiorowa mogiła, a woda, która wodociągami jest pobierana z tamtejszych źródeł gruntowych "cuchnie" (ok. 42 minuty i 20 sekundy nagrania z poniższego wideo):

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      A link podaję z cda, a nie z YT, bo YT coś tam majstrował (usuwał, obejmował cenzurą - trochę dziwne). Wiersz BARDZO potrzebny - dziękuję Ci za niego Berenika97 i za to, że masz odwagę tak pisać, bo nie ukrywajmy tego - nie każdy ją ma. Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński
    • Szukam pracy od tygodni. Śpię na kartonie, przykryty starym wełnianym swetrem. Jest zimne, listopadowe popołudnie. Idąc ulicą, trafiam na mały, odręcznie wypisany anons. Karteczka przyklejona jest od wewnętrznej strony knajpianej witryny: Przyjmę do pracy studentkę/a. Wymagana dyspozycyjność. Wchodzę do środka, zziębnięty i częściowo przemoczony. — Czy mogę porozmawiać z osobą decyzyjną w sprawie pracy? — Zapytałem. — Tak, szefowa jest u siebie. Zaraz ją zawołam — odpowiada drobna dziewczyna o kruczo czarnych włosach i oczach, których źrenice wyglądały jak dwa węgielki. Po chwili pojawiła się zadbana kobieta, wyglądająca na około trzydzieści parę lat. — Dzień dobry. Jestem zainteresowany pracą u państwa. Patrzy na mnie uważnie, mierzy od stóp do głowy. — Hm… jest pan biały. — Tak — odpowiadam. — Jest pan Polakiem? Skąd pan pochodzi? Ile ma pan lat? — Dwadzieścia trzy. — Zawiesiłem głos na moment. — Z rejonu Małopolski. — Nie reprezentuje pan żadnej mniejszości? Nie jest pan Ślązakiem? Nie pochodzi pan z Kresów? A może przynajmniej jest pan Kaszubem? — Nie, niestety. Krzywi się lekko, wpatrując się we mnie. — Przychodzą tu tacy prosto z ulicy. Biali jak mąka, do tego czystej krwi Polacy. I co? I chcą od razu dostać pracę. Przecież to niedorzeczne. Jak ja mam wszystkim wam dać pracę? Przecież zaraz wszyscy będą wiedzieć. Milknie na chwilę, po czym dodaje: — Nie ma pan jakichś korzeni żydowskich? Niemieckich? Dziadek nie pracował w którejś z francuskich kolonii? Może w Indochinach? Kręcę głową. — Nie mogę takiemu jak pan — czystej krwi Polakowi — od razu dać pracy. — Ale pani jest moją ostatnią deską ratunku — mówię cicho. — Mogę pracować na zmywaku. Albo na zapleczu. Patrzy na mnie jeszcze raz. Tym razem dłużej. Spod warstwy makijażu przebija się na jej twarzy nieprzyjemny grymas. — Będzie pan musiał… — urywa. — Gdyby pan nie wyglądał tak biednie. Zawsze miałam słabość do tych smutnych, chłopięcych oczu. — Kiedy mogę zacząć pracę? — pytam. — Może pan od jutra rana. Proszę przyjść punktualnie na szóstą. — Dziękuję pani. Kiwnąłem głową i wyszedłem.  
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witam - twój pozytywny komentarz bardzo mnie ucieszył - dziękuję -                                                                                    Pzdr.słonecznie.
    • Jezioro w nocy, zimą mróz dotkliwy — duszę swoją winę. Idę chłodny, inny. Przenikliwy lód… splótł się ze mną w jedność. Bosy życzeń taflą, czuć moją obecność. Księżyc lśniący, cichy… gwiazdy, sowy, lisy.   - Proszę pokłon się — świat ujrzyj nowy, cudny. Cóż to? Słyszę głosy, ale nie natury. Może duchy? Chcą zapłaty — kreatury. Dmący wiatr i sosny razem grają hymny. Czyjeś świecą oczy… czyżby to Marzanny? Kroczę znów strapiony… kory, cisy, wrony.   - Pokłoń proszę — grany świat miłością nuty.  Liną magii, wonią włosów opętany. Las misterny i drzew groby… szumy wody. Oddech zimy — głos tajemny, głos nieznany…   - Wciąż apetyt wilczy, piękny ubiór szyty. Oczy to błękity, hafty lub szafiry.  Krą, polaną. Uwielbiają, albo gardzą. Pragną wszyscy. Gdy już mają — zwykła kradzież, ale jestem rozbój, grabież. Styczeń… tylko chwilą istnień, potem prysnę. Czerwiec… mocą westchnień, potem milknę. Kimże jestem?  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...