Zagubienie

[Bart.]

Zagubiłem się
w szukaniu myśli i marzeń.
Zagubiłem się
w szukaniu Ciebie.

Zagubiłem się
w tej miłości wyrytej
tatuażem gdzieś
pod serca brzegiem.

Pobłądziłem też
w Twych reakcjach,
czasem chłodnych
jak śnieg w gór koronach.

Zagubiłem się
w tym, co dziś myślisz
o mnie,
o sobie i o nas.
 

Mam wrażenie,
że tonę gdzieś w myślach.
Po czym wzbijam się
nad ciemną taflę.

I przeplatam
przez palce nadzieje,
po czym wpadam
w ułudy pułapkę.

W głębi czuję,
że jesteś mą częścią.
Pyłkiem szczęścia,
jedynym w przestworzach.

Po czym zderzam się
z twym spojrzeniem,
które wznieca
wciąż tlący się pożar.

Stale widzę, jak rezonują
złe energie pod naszym niebem.
Nadal czuję, że muszę walczyć,
nadal pragnę być tak blisko Ciebie.

[viola arvensis]

@Bart. ładny wiersz, życiowy.

Często zderzamy sie z takimi sprzecznościami, a nadal kochamy.

 

Witaj na portalu

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pozdrawiam.

 

 

[Migrena]

@Bart.

 

poruszający wiersz.

 

kapitalnie napisany:)

 

 

[Berenika97]

@Bart.

To piękny wiersz pełen emocjonalnej głębi.

Twój wiersz oddaje ten stan zawieszenia między nadzieją a niepewnością, który zna każdy, kto kiedykolwiek naprawdę kochał. Podoba mi się, jak łączysz obrazy przeciwstawne: wzlatywanie i tonięcie, ciepło i chłód, bliskość i dystans. To oddaje chaotyczną naturę miłości, która nie jest prostą linią, tylko ciągłym falowaniem.

A ta determinacja w ostatnim wersie - "Nadal pragnę być tak blisko Ciebie" - to brzmi jak ktoś, kto wie, że droga jest ciernista, ale nie potrafi się poddać.