zielono mi

[kall]

zamiast kawy spijam spojrzenie
aromatem smakuje twoje szczęście
nie wyobrażam sobie kolejnej soboty
tak tak, z nutką dekadencji

Eos dzisiaj znów zaspała
nie mam serca, by wciąż ją budzić
krótsze dni mają swój urok
wcześniej zachód oglądam nad rzeką

nie śpiewaj tylko szlagierów przetartych
wolę posłuchać zapachu jutrzenki
zazwyczaj słowa euforiogenne
sprawiają, że wątpię w człowieka

Zatrzymał się czas
bez słowa - na chwilę

A mi tak zielono

[drewniane palce]

uuh, powiem szczerze że mnie to ruszyło. uwielbiam czuć klimat wiersza. nie za krótki, jest czas sie podelektować, ale też nie za długi żeby nie przesycić. podpisuje sie i jestem zdecydowanie na tak. pozdrawiam zielono

ps tytuł piosenki Andrzeja Zauchy, mojego najukochańszego wokaliisty zamordowanego jakieś 13 lat temu; dlatego z przyjemnością zajżałam ;).

[kall]

drewniane - dziękuję Ci bardzo za wizytę :)
cóż, cieszę się, iż mogłaś choć przez chwilę się rozmarzyć...
piosenki nie znam - ale mnie teraz zaintrygowałaś tak, że na pewno zaraz ją sobie ściągnę :)
pozdrawiam zielono
k.

[Freney]

Niezły wiersz, śmiały, z werwą, zaprawiony aromatami od kawy aż po ściętą trawę nad rzeką; znacznie milsza dla ucha wprawka od niektórych - by tak rzec - bardziej rozkapryszonych Twoich prób (mam na myśli na przykład jesienne eksperymenty, jednak nie aż tak dobre jak ten wiersz). Cenię ten sposób mówienia o dwojgu ludzi: bez pretensjonalnych smutków, bez darcia szat, bez patetyczno-ekstatycznych wzlotów na kolejne parnasy.

:)
f.