za bramą Uralu zieje ogromna czarna dziura

[MIROSŁAW C.]

 

do bramy

o szeroko otwartych wrotach

wlaliśmy się

jak plankton do paszczy wieloryba

 

z pobliskiego budynku

w którym okna miały rozszerzone źrenice

dobiegał do nas dźwięk z gramofonu

co na swój niezrozumiały sposób

dodawało splendoru tej tragicznej chwili

 

podczas białych nocy w ogrodach wschodu 

igliwiem przechodzą ciarki 

a pragnienie szczęścia 

prostuje aniołom skrzydła

 

bez nadmiaru słów

na pożegnalnej ceremonii 

mocno zaciskamy powieki

i gdy ciche sekrety zachwycają prostotą

 

w obłokach waciaków

rozbijamy przestrzeń

jak nuty

 

i

 

przychodzi ciemność

 

 

(2025)

 

 

[huzarc]

@MIROSŁAW C.

Ten wiersz czyta się jak ciche, powolne wejście w nieuchronność. Masa dociśnięta przez grawitację totalitarnego ogromu, bez krzyku, za to z przejmującą wrażliwością na detal, w jakich to tragizm milionów uzyskuje namacalność. Obrazy te tworzą przejmującą procesję zwykłych ludzi, którzy nawet w chwili ostateczności chcą wciąż istnieć wbrew niej, aż „przychodzi ciemność” jak zgaszenie światła po mszy za zmarłych i zostaje długo pod skórą, którą nosimy nadal.

[Migrena]

@MIROSŁAW C.

 

ten wiersz odbieram jako bardzo powolną implozję człowieka do wnętrza samego siebie.

 

tam, w głębi,  następuje oczyszczenie z nadmiaru i osiągnięcie prostej, milczącej godności w obliczu finalnej ciemności.

 

 

wnętrze siebie oznacza znalezienie sensu nie w świecie zewnętrznym, ale w akcie akceptacji i ostatnim, wewnętrznym gescie pożegnania.

 

 

[Berenika97]

@MIROSŁAW C.Napisałeś wiersz, który można rozumieć, jak widzę, na różne sposoby. Ja idę w większą dosłowność. 

Ta "czarna dziura za bramą Uralu" to nie tylko granica między Europą a Azją, ale próg między światami, między tym co znane a nieznane.

Szczególnie poruszające jest to porównanie do planktonu wpadającego w paszcz wieloryba - oddaje ono bezsilność i masowość, ale też coś nieuchronnego w tym ruchu. Dla mnie może to być  aluzja do zsyłek, do tych wszystkich, którzy przez Ural przeszli w jedną stronę i nie wrócili.

 

 

[MIROSŁAW C.]

@Berenika97 @huzarc

...

"Tam znikąd pomocy, tygiel beznadziei,
bo świat pogrążony w wojennej zawiei,
Samych sobie zostawił i spisał na straty,
Na łagry, gułagi i kazamaty".

...

Dziękuję, pozdrawiam. 

 

 

@Migrena

Zawsze mnie cieszy, jeśli wiersz można "ugryźć z innej strony".

Dziękuję bardzo za komentarz, pozdrawiam. 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - podoba się - ma moc -

                                                           Pzdr.

[MIROSŁAW C.]

@Waldemar_Talar_Talar

Dziękuję bardzo, pozdrawiam. 

[Tectosmith]

@MIROSŁAW C. Poruszający i obrazowy wiersz. Niespokojny widok jak wyrwany ze starej pocztówki. Surowa, ciemna rzeczywistość ludzi skazanych na zapomnienie. Bardzo dobry wiersz. 
Pozdrawiam serdecznie.

[MIROSŁAW C.]

@Tectosmith

Syberia -kośćmi wybrukowana...

Dziękuję, pozdrawiam.