Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Czarna wstążka na drzwiach.

Cisza pęka w kątach.

Odeszłaś, a ja w świat.

Idę sam, w ból ubrany.

Pusta strona łóżka.

Twoje buty w rogu.

Każda rzecz to wróżba.

Że nie wrócisz już do domu.

Wspomnienia jak ostrza.

Tną duszę na pół.

Odeszłaś!... o Boże!

Mi został sam ból!

A miłość nasza wieczna,

Nasze wspólne sny.

Dziś została żałość.

I te gorzkie łzy.

Ból w piersiach dusi.

Tęsknota wciąga mnie.

Każe biec za Tobą!...

W ten nieosiągalny sen.

 

Patrzę w niebo, szukam.

Jej śladu uśmiechu.

W sercu tylko pustka.

Brak snu, brak powiewu.

Czekam na Jej szept,

Na dotyk sprzed lat!

Lecz cisza mnie pożera.

Ból to mój świat!...

Może z góry patrzy.

Kochana żona ma.

Może anioł Jej chroni mnie?

Gdy chcę zniknąć gdzieś.

Choć smutek mnie przygniata.

I serce wciąż drży.

Wierzę, że w tym niebie.

Znów spotkamy się!

Światła w oknie gasną,
Noc dłuży się znów.
Z każdym Twoim wspomnieniem
Tracę kawałek tchu.

Zbieram Twoje listy,
Jak okruchy dawnych lat.
Każda litera krzyczy,
Że już nie wrócisz na świat.

 

Boże! Czemuś mi ją zabrał?

Czemu taka kara?

Wyrwałeś mi serce!

Została tylko wiara.

Jak mam ufać Ci?

Gdy świat runął Mi.

Oddaj moją miłość!

Ma dusza połamana.

Zabrałeś Mi słońce,

Zostawiłeś mrok i cień.

Nie wybaczę Ci tego!

Aż po ostatni dzień.

 

 

Edytowane przez Whisper of loves rain (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @LessLove bez przesady, haha. Zajęło mi to trochę czasu, ale gdy wiersz zaciekawi to chętnie się zagłebiam dalej i uwielbiam zagadki ;)) nie zawsze też wiadomo trafię.Każdy też czyta sobą.  Abonamentów w swojej wolności nie sprzedaję... haha  Dziękuję za miłe słowa, jest mi bardzo miło, że doceniasz;) Pozdrawiam 
    • ciepła wakacyjna noc  gdy dochodzi pierwsza podsłuchuje świerszcza   gdy zbliża się druga podziwiam jak w trawie świetlik mruga   gdy wybija trzecia raduje mnie jak słodko śpią małe łabędzia   o czwartej ktoś mówi noc mnie bardzo nudzi więc mówię do niego    spójrz na horyzont widzisz - hen daleko nowy dzień się budzi
    • słyszę go, z prawej bądź z lewej  słyszę jak w kielich bije serce    nie pytam dla kogo dzwoni  bo ciągle słyszę go obok jak w myśl dolewa trwogi jak sen druzgocze co noc   może to nie o mnie śpiewa lecz co z tego, co to zmienia jeśli już wybrał godzinę przeistoczy ciało w padlinę   słyszę go, jest coraz bliżej żyję, choć wyrył mi bliznę
    • @wiedźma Czarująca, bardzo Ci dziękuję za to odczytanie. Jest kompletne i głębokie... Nawet mój styl odczytałaś, jakbyśmy się znali osobiście z nad filiżanki kawy.  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Tak, ale to pragnienie nie jest powszechne. Na pewno dotyczy poetów, artystów. A powinno być - bo żyjemy 1 raz, ujmując temat aseptycznie. AI wkrótce będzie wyrokowała, kategoryzowała - ingerowała w życie społeczne, bo będzie jej nadany (ograniczony ale jednak) autorytet prawny. Już jest używana w wyrokowaniu administracyjnym w USA, w niektórych stanach. Już jest asystentem w diagnostyce klinicznej i zdobywa rosnące uznanie, budząc przerażenie i opór środowiska lekarskiego, obok udawanego i nieodpowiedzialnego lekceważenia. TAK! Cała kultura buduje na "podłożu/ nawozie" dorobku artystycznego, mimo ze deklaruje obojętność i sprzeciw wobec tradycji. Od archetypicznych idei człowieka nie uciekniemy NIGDY.   Tak!!! AI jest ateistką i tak będzie wykorzystywana, a w dodatku można ją pytać dowoli o uzasadnienie - będzie idealnie odczłowieczone. Bardzo Ci dziękuję, Czarująca. Czy można u Ciebie wykupić abonament i dlaczego tak drogo?! DZIEKUJĘ Ci

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • „Późna miłość” Razem poznawać przyszłości wymogi, zjednolicić umysły zgodnie do przodu, resztę życia ratować – szlak już ubogi, ciesząc się sobą tak bez powodu. Pomagać sobie, stawiając na nogi, przeszłe rany leczyć z miłosnych zawodów. Ułożyć wspólnie nowego życia prologi, zwad nie szukająć – ani do nich powodów. Iść sercem przy sercu w bezkresne drogi, ścieżką do bram rajskiego ogrodu, kochać do śmierci ogniem pożogi, pożaru żarem – miłości dowodów. Takim spacerem – bez żadnej trwogi, dojść do wspólnego końca schodów. Razem zapukać w wieczności progi, i wejść ręka w rękę do edeńskich ogrodów. Leszek Piotr Laskowski
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...