Vanitas vanitatum et omnia vanitas

[bogumiłjoachim]

Ślimaki Cię pożrą

zniwelują

   Ślimaki Was pożrą zniwelują proszę Pana

zostanie z Was Towarzyszu

tylko ślimaczy popiół

obślizgły

uciekający z dłoni

Pańskie usta – nową muszlą

tym czym dworzec dla bezdomnych

Najczcigodniejsi możni 

Nadchodzi czas na ostatni zaszczytny ukłon 

przed dostąpieniem obrzydłości

 

   Nie martw się

       Ślimaki przetrwają

uknują sieci w Pańskiej wątrobie

skuszą się na słodkie soki

by kolejne ślimacze pokolenia

niosły w Wszechświat pamięć o Panu

 

   Niechaj Pan śni spokojnie

       Ślimaki przetrwają

opowiedzą o Pańskich dokonaniach

gdy w roku wykraczającym poza mierne pomiary ludzkie

przybędą tutaj ślimaki kosmiczne

 

opowiedzą 

 

   i w żałości tego naszego kamyka

   kawałka lodu i lawy

   ślimaki 

   będą się toczyć dalej

[Alicja_Wysocka]

@bogumiłjoachim A świstak zawija te sreberka

[Dariusz Sokołowski]

Rewelacyjny! Katastrofizm z retoryką sąsiedzkiej rozmowy, która w obecności „wielkiej” sentencji staje się groteskowa, komiczna, absurdalna! Bawisz, zachwycasz, nie ma u Ciebie nudy. Pozdrawiam.

[bogumiłjoachim]

@Dariusz Sokołowski Dziękuję, także pozdrawiam!

[m1234]

@bogumiłjoachim Świeży, świetny tekst! Obejrzałem kiedyś taki film: "Autostopem przez Galaktykę" - w jego czołówce delfiny masowo i brawurowo próbują ostrzec ludzkość przed nadchodzącą katastrofą (bez dalszych spoilerów, bo warto obejrzeć!). To nie były ślimaki, jednak i u Ciebie, podobnie jak w tym filmie, natura nie pozwala nam zapomnieć o miejscu w szeregu. Odnajduję w Twoim wierszu pierwiastek tego swoistego, absurdalnego humoru, ale zarazem pewnej mądrości. Bardzo podoba mi się Twój wiersz :)