Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Miłości ma

Benjamin Artur
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Benjamin Artur

Benjamin Artur

Opublikowano
Opublikowano

Powietrze zimne — w księżycowej tafli skrzy.

Poczerwieniały z zimna aniołów nosy,

odległego czasu świateł blask.

 

Mienią się kałuże oczu —

dzisiaj nieco inne.

Z drogi możesz jeszcze zboczyć,

lub pozostać w cząstce siebie innej.

 

Piętrzą się kaskady myśli szaro złotych,

a może pożółkłych już liści — yellow.

Snują się kudłate myśli werniksu,

a może pandemonium myśli szkarłatnych.

 

Pozwól mi, Ojcze, kochać Cię mocno,

w granicach wszechrzeczy i przestrzeni,

Tobie tylko znanej — odczłowieczonej.

Ja jestem pustką w próżni,

w nicości zawieszony,

jak flaga wbita w księżyc

po ciemnej stronie.

 

Otchłań nie jest już tak straszna — czuję spokój.

Świat odetchnął jednym z gejzerów Islandii.

Boże, ratuj nas!

Ratuj nas, niegodziwych,

jeszcze ten jeden, jedyny raz.

Boże, ochroń nas!

 

Świat spogląda na nas miliardem

pogardliwych spojrzeń.

 

Ziemia i niebo są na styku.

Ty nie dotkniesz mnie,

ja nie dotknę Ciebie —

jak nie dotyka zmierzch świtu.

 

Ale pozwól się kochać,

jak noc kocha gwiazdy.

 

Pozwól, bym po zmroku

mógł przynajmniej patrzeć,

wraz z księżycem pobladłym,

w jedne z miliarda Twoich oczu.

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Alicja_Wysocka
      Przyjaciele

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Berenika97 Już tutaj byłam ale wiosna mnie zawołała.   Tu chodzi o mechaniczne ratowanie, które rozmija się z bólem. stawiają szkło (czyli: znieczulenie), umniejszają ją („nie była dla ciebie”), wyliczają wady, proponują wyjście w miasto, klepią po ramieniu. To jest język działania, nie czucia.   On   kiwa głową (czyli współpracuje pozornie), milczy, wraca do mikroszczegółów (pieprzyk, włosy, sposób mówienia imienia), chce zostać w miejscu zapachu. To są sygnały świeżej, żywej więzi, której nie da się „rozchodzić w butach” jak to pięknie  ujęłaś.   Oni próbują przepisać jego doświadczenie: z miłości - na pomyłkę z straty - na ulgę z żałoby - na „idziemy w miasto"   On nie zdrowieje. dopasowuje się niby do przyjaciół, których dobre intencje rozmijają się z prawdziwym przeżywaniem straty.  Życie, celnie je podpatrujesz :)
    • Máire
      Jestem Sylvią Plath

      Przez Máire · Opublikowano

      we wspaniałych wyzwolonych czasach dwudziestego pierwszego wieku gdzie kobieta może   mieć wszystko być matką żoną kochanką ministrą chirurżką gościnią nie być próżna i pusta mieć lat czterdzieści pięć a wyglądać na dwadzieścia jak się ją zrobi i nie jest zaniedbana lub leniwa   co pół roku wykonać botoks i stymulatory tkankowe za przecież własne pieniądze elegancko z umiarem nie gonić za młodością godnie się starzeć mieć klasę i przede wszystkim nie polegać na mężczyźnie bo na tym to polega żeby żyć niezależnie ale nie samej bo przecież wtedy coś z nią nie tak i pewnie jest konfliktowa     określić priorytety nie być karierowiczką by potem nie żałować mieć ambicję i czas dla rodziny rozmnożyć się do trzydziestki wyjechać na staż zagraniczny ubierać się nie w sieciówkach a tylko w modzie etycznej i zmieścić to wszystko przy dobrej organizacji czasu bo wszystko jest tylko i wyłącznie kwestią dobrej organizacji w trzydzieści sześć godzin na dobę pomiędzy pilates na reformerach a konferencją dotyczącą obturacyjnego bezdechu sennego w stopniu ciężkim     przy moich wyższych emocjach wykształceniu wrażliwości pieniądzach włożonych we mnie przez ciężko pracujacych rodziców wsparciu bliskich terapii raz w tygodniu przystojnego męża, który tak bardzo mnie kocha     w wyzwolonych czasach po głębokim przemyśleniu i na własne życzenie podjąwszy dojrzałą decyzję po czterech latach terapii pcham glowę do rozgrzanego piecyka by nie wydać się przesadnie atencyjna nie krzycząc nawet pomocy
    • truesirex
      Foreplay …

      Przez truesirex · Opublikowano

      @KOBIETA

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Cudowny obraz!! bardzo mi sie podoba.   Pozdrawiam serdecznie :))      
    • Konrad Koper
      Ucieczka „demona”

      Przez Konrad Koper · Opublikowano

      „ Dalej od Boga” na szczęście rogi wpadły pod nogi  
    • truesirex
      Pierwszy dzień wiosny - nie nadszedł

      Przez truesirex · Opublikowano

      @Myszolak Mnóstwo nieoczywistych ale i pięknych obrazów 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...