Miłości ma

[Benjamin Artur]

Powietrze zimne — w księżycowej tafli skrzy.

Poczerwieniały z zimna aniołów nosy.

Odległy czas świateł mija nas.

 

Mienią się kałuże oczu —

dzisiaj nieco inne.

Z drogi możesz jeszcze zejść,

lub pozostać w cząstce  innej.

 

Piętrzą się kaskady myśli szaro złotych,

a może pożółkłych liści — yellow.

Snują się kudłate werniksu myśli,

a może pandemonium szkarłatu.

 

Pozwól Ojcze, kochać Cię,

w granicach wszechrzeczy i przestrzeni,

Tobie tylko znanej — odczłowieczonej.

Ja jestem pustką w próżni,

w nicości zawieszony.

Jak flaga po ciemnej stronie

- wbita w księżyc.

 

 

Otchłań nie jest straszna — czuję jej spokój.

Świat odetchnął jednym z gejzerów.

Boże, ratuj nas!

Ratuj nas, niegodziwych,

jeszcze ten jeden, jedyny raz!

 

Świat spogląda na nas miliardem

pogardliwych oczu.

 

Ziemia i niebo są na styku.

Ty nie dotkniesz mnie,

ja nie dotknę Ciebie —

jak nie dotyka zmierzchu świt.

 

Ale pozwól się kochać,

jak noc kocha gwiazdy.

 

Pozwól, bym po zmroku

mógł z księżycem pobladłym,

- patrzeć w jedne,

z miliarda Twoich spojrzeń.

 

Edytowane 26 Marca przez Benjamin Artur (wyświetl historię edycji)