Współistnienie

[aniat.]

Gdy pocałunek składam gorący

na delikatnym ust twych liściu,

to tak, jakbym sam wyrastał z ziemi

i tańczył z tobą w wietrze zmysłów.

 

Bo odkrywając w zachwycie swoim

każdym dotknięciem barw twoich piękno,

to jakby zapaść się w uniesieniu,

jakby smakować miłość namiętną.

 

Każde muśnięcie skrzydełkiem płatka

wprowadza me ciało w czułe drżenie,

i tak wplątany w powój zapachów

przyjmuję nasze współistnienie.

[huzarc]

@aniat.

Wiersz pisany językiem ciepła i zachwytu, wybrzmiewa szczerze i bez gry pozorów. Jest w nim łagodność dotyku i pragnienie bliskości, które nic nie udaje. Wiersz intonuje intencję  przytulenia się do świata, który potrafi być delikatny.