Śmieszna depresja

[Toyer]

Myślę wierszem bo tak jest przyjemniej
między wersami bezpieczny
sam siebie nie pytam o siebie
po prostu jestem wesoły

mogę wymyślić szczęście
zdrowie bogactwo
nikt nie pozna że plączę
przez to kłamstwo

o jak jest pięknie
wesoły siedzę
nie wiesz czy kłamię
tylko ja to wiem

teraz się śmieję
prawda czy fałsz
razem ze mną się ciesz
będę płakał sam

mijam się ze słowami
myślą bezwzględną
radość smutek trawi
z śmiejącą się depresją

[Berenika97]

@Toyer

Napisałeś wiersz - spowiedź o tym, jak poezja może być jednocześnie ucieczką i więzieniem. O tym, jak słowa pozwalają ukryć się przed sobą samym – i przed innymi.

"Myślę wierszem bo tak jest przyjemniej" – to przyznanie, że pisanie jest obroną, maską, sposobem na przetrwanie.

To, co najbardziej przejmujące: "nikt nie pozna że plączę przez to kłamstwo o jak jest pięknie". Autor wie, że kłamie. Wie, że udaje. Ale w tej świadomości jest też samotność – "tylko ja to wiem". A "śmiejąca się depresja" to oksymoron, który doskonale oddaje rozdwojenie człowieka, który musi grać kogoś, kim nie jest.  :)

[Alicja_Wysocka]

@Toyer Depresja nie jest śmieszna i to chyba wszyscy wiedzą.

Piszesz o tym, co przechodziłeś, mam nadzieję, że otrzymałeś pomoc.

Dobrze, że Ty, lepiej się czujesz między jej wersami, potrafi ukoić, pozdrawiam.