Do A.

[SuzanaD]

 

 

Zdaje mi się, że widzę… Gdzie?

Przed oczyma duszy mojej.

I znów powraca twój cień

ulotny jak wiatr, co muska łzy

zaschnięte

 

Szukam cię w szmerze drzew,

w śladach odciśniętych na starym krześle,

w zapachu, co wciąż jeszcze błąka się

po korytarzach milczącego domu

 

I wciąż szukam, wciąż jeszcze szukam

Ciebie

Bo oczy bywają ślepe od nadmiaru

dn(i)a

A ja nie wierzę, nie uwierzę

Że już nie ma przy mnie

Ciebie

[huzarc]

@SuzanaD

To wiersz, w którym wybrzmiewa szczera tęsknota i przywiązanie – czyta się go jak zapis prywatnej rozmowy z nieobecną osobą. Powtórzenia i spokojny rytm nadają mu kołyszący, modlitewny charakter. Gdyby autor dodał jeden odważniejszy obraz, mógłby jeszcze mocniej wybić się z elegijnej tradycji.