zaginiony atom

[MIROSŁAW C.]

 

za mamidłami
i za lusterkami
w oprawie malarskiej stwórcy

pierwsze słowa

 

na białym tle
stado wron i nietoperzy
jesień 
dotyka zapomnienie

 

blaski gasną
z ostatnim krwistoczerwonym liściem 
zima
wśród ostrych traw

 

mości sobie miejsce
źródło 
widziane przez człowieka
jeden jedyny raz

 

przenosi 
w czasie i przestrzeni 

 

 

 

[Berenika97]

@MIROSŁAW C.

Wiersz niesie ze sobą atmosferę przemijania i melancholii, wiersz bardzo refleksyjny. Podoba mi się. 

 

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

...... :)

[viola arvensis]

@MIROSŁAW C. ale ładnie 🩶

[MIROSŁAW C.]

„Gdybym nie miał nadziei, nie osiągnąłbym tego, co wydaje się nieosiągalne”.

 

Dziękuję bardzo za wszystkie ślady zainteresowania, pozdrawiam. 

[Annna2]

@MIROSŁAW C.  Mamidło- obraz zwodniczy- bo bywa, że potłuczone lustro nie pokazuje nic,

jest jak przechodzący obok mim.

Jesień to umieranie- pory roku są powtarzalne i niby takie same- ale to złudzenie optyczne-

tak jak życie nigdy takie samo.

Czas zawsze przewyższa przestrzeń.

Przestrzeń to nasze życie- zawsze od do- rodzimy się z dwoma datami-

narodzin i śmierci.

Czas to nieskończoność- to życie wieczne.

Non omnis moriar- bo człowiek nie wszystek umiera.

 

Dziękuję za zamyślenie się nad Twoimi słowami.

[Robert Witold Gorzkowski]

@MIROSŁAW C. wiersz mi się podoba

[MIROSŁAW C.]

@Annna2

...bo człowiek nie wszystek umiera.

21 gramów przechodzi na drugą stronę. 

Dziękuję. 

@Robert Witold Gorzkowski

To miło, dziękuję.