Pustynny chłód

[Natálie Vašutová]

Niebo jest otulone ciemną kołdrą, chłodny powiew wiatru niesie ze sobą krzycząc pewne niebezpieczeństwo.

Samotność. Otula mnie w swojej przyjemnie gryzącej kołdrze. 
Jej schron jest fałszywy, ciężar obłudny, wystarczy lekki, chłodny powiew wiatru, by ją zwiać.

 

Gęsta jest dziś cisza… przyjemna, spokojna 

Wydaje się być odwieczna, jakby stała od zawsze i na zawsze, niczym posąg na środku pustyni.

Nawet po zaspie piaskowej, nadal stoi nieruszona. 

Stoi jakby jej tam nigdy nie bylo,

Martwa odpoczywa w zapomnieniu.

[Annna2]

@Natálie Vašutová  Twój tekst kojarzy mi  z "Raportem z oblężonego miasta"

Ta kołdra zdaje się przed czymś uchronić- co poza nią- egzystencjalne pytanie-

co poza nią? Ona determinuje spokój?

[Nata_Kruk]

@Natálie Vašutová... treść jak najbardziej, forma mi nie leży, ale nie przejmuj się tym.

Lubię jednak bardziej formę wiersza. Tu.. przy długie wersy, jak dla mnie.

[Natálie Vašutová]

@Nata_Kruk  Dziękuję za komentarz! Pisanie jest dla mnie jeszcze świeżą sprawą, jestem na początku odkrywania tego narzędzia do wyrażania. Ja najbardziej się też z tobą zgadzam, nie byłam w stanie wpasować dobrze tą treść w formę, więc będę nad tym pracować. Jeszcze raz dziękuję :)

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... :)... wobec tego, życzę owocnej pracy Natalio.

[Leszczym]

@Natálie Vašutová A mi się podoba, lubię fragmenty nieco głębszej prozy poetyckiej :)