Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Jak z Makbeta

aff

Przez aff
w Fraszki i miniatury poetyckie

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

aff

aff

Opublikowano
Opublikowano

Powiedz, jakie znaczenie
ma dla kogoś kobieta,
jeżeli on kocha władzę?

Pewnie znaczenie ma jakieś.

Czy kocha władzę kobieta?
Zwykle kocha w niej jednego.
Są także ludzie bez władzy...

ponad przełożonego.

 

 

 

4
aff

aff

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję:)

 

Jak to zwykle  - obracajka

Kota z przodem i do tego,

Że to one są zachłanne.

Pan jak zwykle w zapartego ;)

 

Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

 

 Tak jak przypuszczałam. Nie pomyliłam się. Twój ulubiony temat ;)

Dziękuję za podobajkę.

Pozdrawiam:)

1
aff

aff

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Może lepiej im obu?

 

Zbrodnia doskonała

 

Kiedy mowa o władzy...

Coś w nim już się zmienia.

Niepomny na wczoraj.

Niepomny na detal.

 

Tak jej może się tylko to widać wydaje,

Bo gdy on liznął władzy Zdradził ją doskonale.

 

 

Pzdr. Jacku :)

 

 

1
aff

aff

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Aaa... to tego, czy jego żona na pewno czuła się dalej kochana, to już się nie dowiemy.

 

W każdym razie po wyborach kobiety zwykle u nas są tylko do czarnej roboty. Patrz protesty. gdzie "używa się ' manifestujących do własnych rozgrywek.

No i tu dalej już bym nie chciała gdzieś zabrnąć, bo miałam nadzieję zostać przy uogólnieniu.

Można mieć wladzę w jakimś celu i można ją mieć z miłości do niej samej.

Kochać władzę - to jest już niebezpieczne, ale w praktyce łatwo się do niej przywiązać.

Miłego dnia 

 

 

 

 

Może zmienu3 tytuł na Jacek i Agatka :)

 

Pzdr

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

1
aff

aff

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No jak dla obu serce jest gorące, to jednak niedobrze jest, tak jak myślałam. Niedobrze ;))

 

Dziękuję:)

 

(To chyba mogą pierwsze fraszka).

 

 

Pozdrawiam i dziękuję @Łukasz Jasiński

 

 

 

 

 

:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...