Nić

[Sara72]

Bukietem polnych myśli
w kropli czasu gdzie głębia zesłana,
zapachem rozpostartych piór
w cieple słów nocy ułomnej…

leśnym kwieciem przy deptaku ludzkich obojętności.
Czuję…

Świerkowe igły szyjące ciąg dalszy –
już tak bardzo zmęczone…
opadły.

Opadły też powieki znaczenia
z nadzieją na choć jedną iluzję.

[Bea Nefer]

wiersz nasycony a może przesycony metaforami. mnie to bardzo przeszkadza.
pierwsza strofa stwarza stan pewnego napięcia"co będzie dalej" a dalej jest "czuję" - dla mnie to za mało. wielokropek po "czuję" - nie sądzę by był uzasadniony.
I - czy "można opaść z nadzieją"?
jak dla mnie nie bardzo to wyszło ale stanowi punkt wyjściowy i przemyśleniowy do rozwinięcia wątku.
pozdr.Bea

[Arena Solweig]

Sadzę, że moja poprzedniczka ma rację, w metaforach gubi się sens….
Środkowa część ładna natomiast puentę poprawiłabym również.
Wiersz ma swoją oryginalność i do mnie trafił. Może warto jeszcze nad nim pomedytować. Pozdrawiam Arena

[drewniane palce]

ja też sie zgodze. nie lubie kiedy cały wiersz wyszyty jest metaforami i do tego naciągniętymi pod sens, za wszelka cenę pod teatr, pod łąkę. nie podoba mi sie to. w dodatku wielokropki mnie drażnią. maja stwarzać złudne wrażenie zamyślenia czy jakiegoś zawieszenia myśli ale nie spełniaja tej roli. ogólnie nie wierze w to. jeśli nie odnajduje sie w wierszu kluczem jest wyrecytowanie go. jesli uwierze w jego treść i nie zobacze tego co budujesz w tekście to znaczy że wyszło. tutaj niestety chyba nie.