wołają na mnie Mokosz

[tetu]

jestem częścią naturalnego cyklu
wrastam w ziemię
wyrastam z wody

 

w związku z księżycem bywam
matką 
żoną 
kochanką

 

przy nadziei pola pszenicy
szeleszczą swoim językiem
i wszystko wzbiera

 

kręć się kręć wrzeciono

 

i choć dłonie mam pełne gwiazd
wyplatam życie  
miłość wkładając między zboża

 

 

[aff]

Ładny kobiecy wiersz.

Przybliżyłaś tutaj postać słowiańskiego bóstwa, ale pewnie dodałaś też coś od siebie o godzeniu się z ziemską rolą matki. 

Wkładać można chleb do pieca, ale do zbóż między kłosy to może i podrzucać lub po prostu między inne dzieci, te od siebie, aby wzrastały i dojrzewały, tym samym jakby to właśnie dojrzewanie i dorastanie było naznaczone największą wartością, do jakiej człowiek był tutaj predysponowany. 

Takie może i utarte już wnioski, niemniej wciąż się uważa, że ludzi należy samemu formować wg jakiegoś wzorca, kt9ry narodził się komuś dopiero co w głowie.

Pzdr.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

[Jacek_Suchowicz]

pomiędzy zboża wkładasz miłość

choć wielu znajdzie ją w ziemniakach

lub w pomidorach jakby nie było

ale to chyba wyższa klasa

:)

[piąteprzezdziesiąte]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pięknie!

 

Za nami Dzień Matki, przed nami Noc Kupały. 

Mokosz i Miłość.

Nasze Słowiańskie korzenie, o których zawsze miło poczytać.

Pozdrawiam!

[tetu]

Bardzo Wam wszystkim dziękuję za czytanie, uznanie i słowa komentarza. Pozdrawiam.