Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Anemoia

Florian Konrad
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Florian Konrad

Florian Konrad

Opublikowano
Opublikowano

udawaj, że byliśmy w tej prehistorii, czasach
zawieszonego na mosiężnym druciku
szkiełka i oczka. że nie wylęgliśmy się teraz,
z idyllicznie barwnej niestałości, w epoce
będącej prawdziwym kuszeniem losu
(i dobrze!).

postaraj się zatęsknić za wiekami, w których nie
znało się substancji istniejących na prawach logiki,
choć tak od niej różnych.

niemożliwe? cóż... widocznie jest nam pisana
wieczna podróż we flowerpowerwagenie,
machinie z kolorowego światła, co sunie
po ciemnej szosie, przy której stoją
"funkcjonariuszki publiczne"
(odwracam wzrok z niesmakiem),

a dzieje pełne rozwagi, te bez nas,
muszą się zdawać muchą siadającą na powiece,
kłujką w zasklepiającej się ranie.

zaraz ktoś powie:
–  do czego miałaby być ta nostalgia – do więzów?
–  tylko głupi by narzekał!

za moment ktoś się popuka w czoło.
a ja tylko spoważnieć chciałem.
na sekundę i bez trzymanki
(e, to jednak niepotrzebne kulturwysyństwo!).
 

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Migrena
      wnętrze

      Przez Migrena · Opublikowano

      wnętrze to już nie jest ciało wnętrze nie ma skóry skóra została na zewnątrz nikt jej nie podniesie tu wszystko jest odsłonięte ale nic nie ma nazwy poruszamy się w sobie jak w ciasnym mechanizmie który zapomniał do czego służy ściany ustępują pod naciskiem a potem wracają wolniej niż powinny twoja obecność nie ma kształtu jest ciśnieniem czuję je w miejscu gdzie nic nie powinno być dotyk zaczyna się głęboko tam gdzie wszystko jest już czyjeś i jednocześnie niczyje nie ma granicy do przekroczenia jest tylko gęstość oddechy krążą zamknięte jakby ktoś trzymał układ zaciśniętą dłonią coś trzeszczy ale tu nie ma kości struktura która udawała stałą rozsuwa się milimetr po milimetrze twoje istnienie wciska się we mnie nie jak ruch jak decyzja i coś się spóźnia o ułamek nie mam gdzie się cofnąć bo "gdzie" przestało istnieć jak nadmiar twoje "tu" i moje "tu" nakładają się źle powstaje trzeci punkt zamiast nas tam robi się szczelina z nacisku jak pęknięcie w materiale który miał być jednorodny przebicie nie ma światła tło zaczyna pulsować twoja obecność rozchodzi się falą dociera wszędzie naraz i puszcza nie my zatrzask który trzymał całość puszcza rozpad jest dokładny warstwa po warstwie znikają różnice między tym co moje a tym co twoje zostaje ruch bez właściciela czysty proces jest punkt tak gęsty że aż cichy tam jeszcze trzyma się ślad po tym co nie wytrzymało kiedy nacisk znika ściany nie wracają zostaje przestrzeń ciężka ale pusta to wystarcza nie ma czego zamknąć                
    • Berenika97
      bliskość bywa daleko

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @andrew   Podoba mi się porównanie bliskości do ulubionego deseru - to coś, czego się pragnie, ale czego smak nigdy nie jest do końca taki, jak się wyobrażało. Ostatnie wersy o cieple rąk dają delikatne ukojenie po tej całej niedopowiedzianej tęsknocie. Pozdrawiam. :) 
    • hehehehe
      I goła na wyrku ukrywa nałogi.

      Przez hehehehe · Opublikowano

      Ada goła mało gada
    • hehehehe
      I koła ratunkowe

      Przez hehehehe · Opublikowano

      Ano, geju, wy, Tomuś i Zdziś. Umotywuj Egona!
    • Berenika97
      Rusałka

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Poet Ka   Zastanawiający tekst.  Dla mnie z kolei to poruszająca refleksja nad tym, jak sztuka i czas dystansują nas od realnego doświadczenia. Przechodzisz od metafor lekkich do przerażających realiów.  Dlaczego potrafimy zachwycać się cudzym cierpieniem przetworzonym na sztukę (widmo widma), a kiedy obcujemy z czystym, historycznym bólem (wojna), to widmo wciąż nas pali i krzyczy? Sukienka, która powinna chronić ciało, staje się tu klatką z traumy. Świetny wiersz - niejednoznaczy. 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...