Sara Teasdale - Długie Wzgórze (The Long Hill)

[Andrzej P. Zajączkowski]

Szczyt wzgórza minąć jakiś czas temu musiałam

A teraz idę w dół -

Dziwne, jak go minęłam i sprawy sobie nie zdałam,

Lecz rąbek mej sukni o gąszcz jeżyn wciąż się pruł.

 

Myślałam cały ranek, jaką dumę tam poczuję,

Jak królewsko będzie mi się stało,

Gdy otulona w słońce i wiatr, świat u stóp obserwuję -

Lecz powietrze było mętne, widać było mało.

 

Idąc ubitą ścieżką nie czułam wzniesienia,

A gąszcz jeżyn wokół sukni się snuł -

Nie ma po co próbować zawrócenia,

Dalsza droga prowadzi już tylko w dół.

 

I Sara:

I must have passed the crest a while ago

And now I am going down -

Strange to have crossed the crest and not to know,

But the brambles were always grabbing at the hem of my gown.

 

All the morning I thought how proud I should be

To stand there straight as a queen,

Wrapped in the wind and the sun with the world under me -

But the air was dull, there was little I could have seen.

 

It was nearly level along the beaten track

And the brambles caught in my gown -

But it's no use now to think of turning back,

The rest of the way will be only going down.

[Witalisa]

@Andrzej P. Zajączkowski – trudno polubić tak depresyjny wiersz, choć obrazowanie znakomite; przecież samo ujęcie zjawiska w słowa jest konstruktywne. Myślę, że tłumaczenie nie wychwyciło roli jeżyn, aktywnej i celowej.

[iwonaroma]

Jakże wyobrażenia bywają płonne w zderzeniu z rzeczywistością... To do treści wiersza :)

 

[Andrzej P. Zajączkowski]

@Witalisa Jak zwykle w punkt. Dziękuję. Jeżyny - te wszystkie drobiazgi, odwracające uwagę od tego co ważne. O tym przecież jest ten wiersz. Może tak - a i przekład zyskuje na dosłowności:

Szczyt wzgórza minąć niedawno musiałam

I teraz ścieżka w dół opadała -

Dziwne, jak szczyt minęłam i sprawy sobie nie zdałam,

Lecz przez cały czas jeżyna rąbka mej sukni się czepiała.

[Witalisa]

@Andrzej P. Zajączkowski – my guitar rezonuje przyjaźnie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 "Czepiała" jest właściwym słowem, bo może nawet chciała powstrzymać przed fałszywym krokiem... przecież wiemy, jak to się dalej potoczyło.

[Andrzej P. Zajączkowski]

@iwonaroma Po namyśle, te wersy też można napisać trochę lepiej - nadal będzie smutno, ale tak już ma być:

Myślałam cały ranek, jaka dumna tam będę,

Prosto jak królowa będę tam stała,

Gdy otulona w słońce i wiatr, świat zdobędę -

Lecz powietrze było mętne i niewiele widziałam.

[Witalisa]

@Andrzej P. Zajączkowski – dobrze, że zaistniała "królowa" w takiej formie (tylko że "będę" się powtarza, jeszcze w "zdobędę"). Warto czasem odczekać, pozwolić wygasnąć wcześniejszym nastawieniom.