Zgłoś

@Charismafilos

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Stracony dzięki serdeczne   @Andrzej P. Zajączkowski serdecznie dziękuję  

Bitwa przemijała nad nami I słońce cicho zachodziło; Gdy niebo z nocy zastępami Wspaniale wszystkich okryło.   Dookoła polegli spali Na wrzosach i szarych kamieniach, A konający swą ostatnią straż trzymali W dogasających dnia promieniach.   I Emily (1837): The battle has passed from the height, And still did evening fall; While heaven with its hosts of night Gloriously canopied all.   The dead around were sleeping On heath and granite grey, And the dying their last watch were keeping In the closing of the day.   Od tłumacza: W Gondalu nie umiera się w błocie...

@Berenika97 Cudowne wręcz zjednoczenie z naturą. Dlaczego aż "cudowne"?  Raz jeden w życiu doznałem takiego zjednoczenia. To było w Polsce, gdzieś przy polnej drodze przy jeziorze Bachotek. Droga biegła między jeziorem a polem rzepaku w porze kwitnienia. Położyłem się na trawie i wtedy właśnie to poczułem, cudowne przeżycie. Teraz jednak sobie tak myślę :), że rzepak jak kwitnie i jest do tego upalnie ( a wtedy było), to wydziela duszący zapach, więc może ja się po prostu naćpałem :) W Twoim przypadku, to świadczy o wyższym stopniu rozwoju duchowego i tak trzymaj i dalej jeszcze idź. Pozdrawiam serdecznie  

@Simon Tracy   Wiersz jest rozbudowaną psychomachią - alegorycznym starciem Umysłu i Serca, uosobionych jako dwaj władcy toczący wieczną wojnę "w jednym ciele" (motto z Katona daje klucz interpretacyjny już na wstępie) :) Piękne!

W grobie jest kot Schrödingera pogrzebany.   Pozdrawiam