Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano


 

Kiedy spod kontusza ukradkiem spozieram

Kiedy wzrokiem błądzę i omamy miewam

Twoje kształty kuszą członki rozpalone 

Po mym czole płyną krople rozsierdzone.

 

Karabelę trzymam jeszcze chodzi cała 

Nie tak dawno przecież siekała Moskala 

Wobec kocich wdzięków martwa w pochwie leży 

A pchała i cięła wielu sławnych męży. 

 

Ty potrafisz czule chustę ofiarować 

Nią na moim ciele miłość rozplanować 

Gorejące strofy pod powałą składam

Pójdą w honor czyny a w ruchach ogłada.

 

Gdzie pasieki zapach kłębi się pod strzechą 

Gdzie bydlątka młode kopytkami krzeszą 

Mościsz sobą gniazdko turlasz się po zbożach 

Stoję jak ten ciołek przy wieczornych zorzach. 

 

Znów radując oczy skubię frędzle pasa 

Jakaś niemoc trzyma postacią przestrasza 

Podjąłem wyzwanie i zwiewną zasłonkę 

Spuściłem na ziemię na kwitnącą łąkę.

 

 

Dech już nie zapiera z płuc powietrze zległo 

Zimno orzeźwiło rumieńcami spiekło

Teraz dłonią gładzisz tak zmęczone ciało 

Które kona setnie… Tobie ciągle mało. 

 

Unosisz zasłonę członki tchną spokojem

Ciało rozpalone pachnie organ znojem

Łatwo nie odpuszczasz na nic marcepany

Wstań do walki „bracie”… słyszysz tarabany.

Opublikowano

@Robert Witold Gorzkowski Dobre!

Dylemat

 

"Poprosiłaś jeszcze,

choć cię długo pieszczę.

Hańba mi czy chwała

to, żeś jeszcze chciała?" - Sztaudynger

 

I mój limeryk

 

Kto mieczem wojuje

 

gdy już osuszył łąki Lichenia

meliorant spostrzegł że sucha Renia

leży naga w bujnej trawie

więc z nią spocił się że prawie

byłby mistrz fachu padł z odwodnienia

 

Pozdrowionka.

 

Opublikowano (edytowane)

Wiersz utknął gdzieś w romantyzmie, bo to i szabelka, i sarmatyzm, i Moskal, i zapach pasieki pod strzechą... Jeśli już koniecznie musisz tym mickiewiczem tworzyć, to poświęć trochę czasu stronie technicznej - głównie chodzi o rytm. Może wtedy nada się na konkurs poezji patriotycznej ;)

Edytowane przez Naram-sin (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Achilles_Rasti dobry wiersz... ale człowiek to jednak nie pająk... na szczęście ;)
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Nie wiem jak to się stało, że umknął mi ten komentarz. Dopiero teraz go przeczytałem. Dzięki.   Pozdrawiam  
    • W jasną księżycową noc, Gdy skrzaty i chochliki podobne zjawom, Kłaniają się przyrody sekretom, Próbując sobie zjednać ich przychylność,   Skrzący w pełni srebrzysty księżyc, Odbijając się w setkach kropel wieczornej rosy, Zapytał wyniośle każdej z nich, Czy więcej swego blasku im użyczyć,   Te między sobą się naradziwszy, Opiniami swymi wymieniwszy się w skrytości, Nie czekając dłużej ni chwili, Odparły zaraz dumnemu księżycowi...   – Nie potrzebujemy twej łaski, Gdyż ty sam, choć taki dumny, Jesteś jedynie sługą naszej planety, Niczym paź królowej swej wierny,   A naszymi paziami , Oddanymi nam i wiernymi, Są niezliczone świętojańskie robaczki, To ich blaskiem nocami się cieszymy,   Bo tak naprawdę każda z nas Jest niczym maleńka planeta, Wszelakich niepojętych sekretów pełna, Strzeżonych przez upływający czas,   Nieprzebranych łąk połacie, Otulone wielkim zieleni płaszczem, Tak rozległe i ogromne, Niezbadanym są naszym kosmosem,   Bowiem niczym olbrzymie planety, Ukryte w czeluściach nieznanych galaktyk, Choć maleńkie także i my, Ukryte jesteśmy pośród tej łąki,   A ta niewielka pobliska rzeczka, Tak skromna, czysta i cicha, Jest nam niczym nasza Droga Mleczna, Równie co i ona tajemnicza,   Niczym gwiazd niezbadanych, Niedosięgłych, złocistych i skrzących, Także i nas maleńkich kropel rosy, We wszechświecie tym są miliardy...   – Wiersz ten dedykuję znakomitej poetce kryjącej się pod pseudonimem JaSnA7 w podziękowaniu za te wszystkie pochlebne komentarze jakie do tej pory pozostawiła ona pod wierszami mojego autorstwa.      
    • Sieć...   na pajęczej sieci moje serce ufne tak lekkie jakby nigdy nie widziało deszczu...   zdrada nie przychodzi z hałasem przychodzi nocą jak anioł w czarnym płaszczu siada obok i wygląda jak coś znajomego   dopiero później widzisz że każdy dotyk zostawił pęknięcie   co zrobi pająk kiedy ktoś rozerwie sieć rzuci wszystko?   czy zacznie od nowa dzień po dniu nić po nici   jakby nie pamiętał kto ją zniszczył?   to tylko sieć... powiedzą   to tylko kilka nitek rozciągniętych między gałęziami   Ale dla pająka   to dom to głód to życie   Więc wraca i buduje od nowa choć wie, że są rzeczy które przychodzą w ciemności   tylko po to... żeby sprawdzić...   ile jeszcze zostało do zerwania...
    • @Łukasz Wiesław Jasiński Jestem zagorzałym przeciwnikiem aborcji i jestem z tego bardzo dumny!!!
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...