Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Z cyklu: Dwóch czy jeden (wspólny tomik z Krzysztofem Eską)

 

 

Chcę, ale po mojemu

 

Oddałem Tobie

Me piękne serce

 

Wszystko dla Ciebie

A Ty chcesz więcej

 

Serce to jedno

A rozum drugie

 

Coś sobie zostawiłeś

Upominać nie lubię

 

Powtarzasz,

A ja rozkładam ręce

 

Masz moje serce

Czego chcesz więcej

 

Nie mam lepszego

Nie mam innego

 

A bez rozumu

Tyle tego złego

 

Nie chcę oceniać

Ale Twoje serce szkodzi

 

Jest ciężkie

I nic z nim nie wychodzi

 

Tylko mnie upomina

Mówi, że to moja wina

 

Już wolałbym Twój rozum

Zostałby przynajmniej pozór

 

Szczęścia, albo zagubienia

I znowu musze odganiać się od cienia

 

A Ty bez serca

Jak mój morderca

 

Mówisz, i czubisz

Powtarzasz, nie lubisz

 

A mnie się po prawdzie wydaje

Że tan altruizm niczym się staje

 

Że niewielu chce serce przyjąć

Bo się boi dobro wziąć

 

Bo się boi konsekwencji

Które wypływają z dobrych intencji

 

                 //Marcin z Frysztaka

 

 

 

 

Piszę opowiadania, sztuki teatralne, dialogi kabaretowe i wiersze

 

Wszystkie moje książki
          Za darmo
Znajdziesz na stronie:
         wilusz.org

Opublikowano (edytowane)

@poezja.tanczy

Doszukałam się tu, mhh,

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

nie wiem... rozmowy, wymiany myśli?

Raz jakby mężczyzny, raz jakby kobiety:

"Oddałem Tobie" - M.

"Coś sobie zostawiłeś" - K.

"Nie mam lepszego. Nie mam innego" - K.

"Już wolałbym Twój rozum" - M.

 

Tekst brzmi dla mnie jak Tango - taniec.

 (Mam czasami dziwną wizualizację)  

 

Swoją drogą myślę że ten kawałek jest dobrą odpowiedzią

 

 

Pozdrawiam serdecznie  

 

Edytowane przez Domysły Monika (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@andrew

Tak, czasami nas przerastają

A innym razem nam ich brak

 

@Hiala

Miło mi. 

Dzięki za obecność i ślad

 

@Domysły Monika

Tak. Tango do tego pasuje

Dobre skojarzenia 

Wiele rzeczy da się wyjaśnić tańcem

Dzięki,

 

@Rafael Marius

Czasami nie ma innego wyjścia

Dzięki

 

@Mitylene @sisy89

Dziękuję Wam pięknie

I udanych Świąt życzę

Wszystkim

M.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • Wolność

       

      Nie ma drugiego takiego słowa, które zrobiłoby tak oszałamiającą „karierę” w XXI wieku jak słowo wolność. Odmienia się je przez wszystkie przypadki. Manipuluje się nim na prawo i lewo. Wywraca się na drugą stronę tak aby znaczyło coś zupełnie przeciwnego, choć brzmi swojsko i krzepiąco. Propaguje się wolność wyboru i wolność od wyboru. Wmawia się, że można wybrać różne barwy wolności ale jednocześnie dodaje, że powinna to być barwa o określonej z góry nazwie. Można postawić pytanie: wolny wybór czy wolność wyboru? A co to jest wolność? Niektórzy „myśliciele” wmawiali, że wolność to uświadomiona konieczność. Wolność bywa mylona ze swawolą. Ale czy tak jest w istocie? Inaczej rozumie słowo wolność więzień w celi, a inaczej człowiek „wolny”. Dla więźnia w celi wolność oznacza rzeczywistość poza murami więzienia. Taki delikwent o tym marzy co to będzie robił, jak opuści mury więzienia: upije się alkoholem, napali się tytoniu, „trawki”, odwiedzi prostytutki..., no po prostu „zabawi się”. Taki człowiek jest podwójnym więźniem. Ma zniewolony umysł błędami moralnymi, które traktuje jako przejaw wolności. Kim zatem jest człowiek naprawdę wolny? To człowiek, który zna Prawdę. Prawdę, która wyzwala, a nie zniewala. Wyzwala z nałogów: alkoholizmu, narkomanii, seksoholizmu, etc. Wielu takich, którzy rozumieli wolność negatywnie zakończyło swoje życie przedwcześnie. Jaka to Prawda, która wyzwala człowieka? To Prawda Objawiona, którą możemy znaleźć w konserwatywnych kręgach Kościoła Powszechnego. Każdy, kto przyjmuje Prawdę, rozumie ją i wprowadza w życie, staje się wolnym człowiekiem, choćby był zamknięty w celi więziennej. Każdy, kto ma dobrze ukształtowane sumienie, uczy się siebie w kontekście nauk moralnych, doznaje czegoś więcej niż tylko doraźnej przyjemności. Doznaje wszechogarniającej radości, radości wewnętrznej, wewnętrznego poczucia szczęścia. Szczęścia, które polega na tym, iż udało się zrealizować w praktyce nauki moralne Mistrza z Nazaretu. Większość z nas zna obraz artysty malarza Delacroix „Wolność prowadząca lud na barykady”. Czy o taką wolność idzie? Czyżby rewolucja społeczna kiedykolwiek i komukolwiek przyniosła prawdziwą wolność? Czy raczej zniewolenie? Zwolennicy myśli rewolucyjnej uważają, że uczniowie Mistrza z Nazaretu są ograniczeni: tego nie wolno, tamtego nie wolno... . Tymczasem „my”, ojcowie i córki rewolucji, dajemy ludziom wolność totalną. Możesz robić co tylko zechcesz, co tylko przyjdzie ci do głowy. A to nie tak... . Granicą naszej wolności jest wolność innych ludzi. Prócz tego wszystkiego, wszyscy jesteśmy ograniczeni formą ludzkiej egzystencji (jako naturalną konsekwencję grzechu pierworodnego), a co za tym idzie tzw. „prawem naturalnym”. Doznawać wewnętrznej wolności, wewnętrznego szczęścia może tylko człowiek prawy, „dobry”. Czyż nie jest prawdą stwierdzenie, że gdy znajdzie się ktoś naprawdę dobry, to prędzej czy później takiego otrują (Sokrates) lub ukrzyżują (Jezus z Nazaretu). Cóż to za wolność dzięki której Mistrz kończy otruty lub ukrzyżowany? Otóż taka „wewnętrzna wolność” wedle niektórych jest wątpliwego dobra choć jest godna naśladowania i jest piękna. Tak w rzeczywistości nie jest; nie jest to wątpliwe dobro. Mistrz z Nazaretu zmartwychwstał (vide „Całun Turyński”) i cieszy się absolutną wolnością. I ci, którzy w całej pełni naśladują Mistrza z Nazaretu już tu na ziemi mają poczucie wolności absolutnej, która na nich czeka po śmierci. Więc wybór należy do ciebie, Czytelniku, albo wolność totalna albo wolność absolutna.

       

       

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...