Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Zdmuchnięty mniszek

Gryka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Gryka

Gryka

Opublikowano
Opublikowano

To miejsce zrobiło ze mnie kukiełkę

Pustą powłokę, pustą skorupę

Nic już nie poruszy mojego serca

Niewiedza jest moim błogosławieństwem

 

W tym świecie pełnym smutku i cierpienia

Człowiek i bestia, nie do rozróżnienia

Pełni głodu i żądzy, nigdy nienasyceni

Nie umiem odwrócić od tego wzroku

 

Ból którego doznałem, zamknął mnie w sobie

Odrzuciłem to, co czyniło mnie człowiekiem

Emocje bezpowrotnie zakopane w mogile

Martwa moja zimna dusza

 

Uczucia jak stara książka

Zakurzone i porzucone na strychu

Zapieczętowane drzwiami bez klucza

Skazane na wieczne potępienie i wygnanie

 

Prosty asfalt podczas rozgwieżdżonej nocy

Chodzę, prowadzony niczym marionetka

Uwięziony gdzieś w jaskiniach własnego umysłu

Nie czuję już nic, jestem zdmuchniętym mniszkiem.

3

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • bazyl_prost
      Poezja

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      @Bożena De-Tre mi jeż przypomina żołnieża
    • Bożena De-Tre
      Poezja

      Przez Bożena De-Tre · Opublikowano

      @bazyl_prost -:) o głupiutkie i fajniutkie…jakoś tak się przyplątały a kochane przecież są.
    • Tyrs
      Donikąd

      Przez Tyrs · Opublikowano

      Po raz pierwszy przygniotła mnie śmierć. Żadnych wulgaryzmów – jak Larkin, żadnego buntu. Siedzę z nią, patrzę w oczy - ciemniejsze od moich. Sprawdzam, co, w jakiej religii widzą umarli – światło pulsara, krążownik strażnicy nieba, cienie. Śmierć ma swój zaczyn, nie bierze się znikąd – czarne księstwo wypowiedziało wojnę białemu królestwu, wytoczono działa, powieszono zdrajców. Miasta piją, wznosząc toast za życie, chłopi słodzą sobie nawzajem cukrowym przecierem, kopią bitcoiny do północy – nikt z nich nie słyszał o egzystencjalizmie, każdy ma swoje miejsce na Wall Street obok poletka Pana Boga – powołanie do stanu duchownego. Obojętność świata jest stałą diabła w kosmosie – ilość cieni łamana na finansowy mianownik. Bóg struchlał w rękach bezbożników; umarł – od nagłej a niespodziewanej śmierci wybaw nas, Coinie. Możemy rozłożyć kredki dla cieni Hiroszimy, cieniować szkice Charlie Hebdo, przeglądać ukraiński czy rosyjski kościec na zdjęciach braci, synów. Żadnych wulgaryzmów, żadnego buntu…. Wyliczanki dzieci w bardzo drogich ubrankach na jeszcze droższych rautach: ecie pecie,  gdzie jedziecie? Ele mele. Na wesele. Dokąd?  
    • huzarc
      Meble

      Przez huzarc · Opublikowano

      Brzęk wklejony w kryształy wódczanych toastów ponad podziałami, w jednej rodzinie donosów i zdrady.   Pod okiem wewnętrznej telewizji reglamentacja prawdy jak nawyk z kolejki po mięso.   Przy zastawionym stole – spółka komandytowa. W willi wśród głuszy, jesienią.   Życiorysy i ich numery określają ton zgody.   Targ.   A potem heblowany kloc, zwany stołem, okrągły i brązowy. Już wiosna.   W kolorowej telewizji przełom i podpisy – bezkrwawo, ale bez nas.  
    • bazyl_prost
      Poezja

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      @Bożena De-Tre co wy chcecie od jeży ? może głupiutkie ale fajne

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...