Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

szafa

Jacek_Suchowicz
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Jacek_Suchowicz

Jacek_Suchowicz

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

Czy się ośmielą słowa wyjść

z szuflad gdy szafę rozwalają?

Kiedy nie można mówić nic

i czmychnąć w pole tak jak zając.

 

Zaś w szafie nędza, straszny luz.

A tak niedawno miejsca mało,

domykać ją – był  niezły trud,

gdzie się to wszystko dziś podziało?

 

Kiedy gospodarz; prostak, cham

i z bandytami idzie w parze.

Kradnie, sprzedaje każdy łach.

Prawo zostało w strefie marzeń.

 

Czy może ożył ludu wróg,

badylarz, cinkciarz albo kułak?

Wybierze zgraja głupców znów

i na co komu szafa pusta.

12
Alicja_Wysocka

Alicja_Wysocka

Opublikowano
Opublikowano

@Jacek_Suchowicz

Myślałam Jacku, że to Ciebie

ze strony szafy afront spotkał

a to zwyczajna babska słabość

przy każdym wyjściu się przybłąka

 

Odpowiem Ci z kobiecej strony

jakie miewamy z nią katusze

jak nie ma w niej nowego ciuszka

to nic nie włożę nie miej złudzeń

 

Bo w tej widzieli mnie już wszyscy

a tamta chyba się wstąpiła

w kolejnej zbrzydły mi kolory

następna całkiem jak babcina

 

I choćbym miała ze trzy szafy

to jestem męża wizytówką

Ty się nie będziesz za mnie wstydził

więc póki co daj boże zdrówko

 

 

 

2
Jacek_Suchowicz

Jacek_Suchowicz

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@MIROSŁAW C. oj grałoby grało :))

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

tak zgadzam się :)))

@Alicja_Wysocka

 

ze strony szafy żaden afront

a babska słabość zwykła rzecz

one swe ciuszki w szafie kładą

zapominają każdy wie

 

od męża zawsze biorą kasę

aby powiesić w szafie coś

chociaż tych ciuchów mają masę

gdy raz założą nowy chcą

 

z czasem ta szafa jak ciucholand 

choć wizytówką jej jest mąż

a ona płacze oraz woła

kup mi bluzeczkę dobry bądź

:)))

 

 

3
Alicja_Wysocka

Alicja_Wysocka

Opublikowano
Opublikowano

@Jacek_Suchowicz

Bóg wziął trochę promieni słońca, zadumaną melancholię księżyca, łagodne spojrzenie sarny, drżenie łani, piękno łabędzia, delikatność puchu, lekkość powietrza

i świeżość wody. Ażeby jednak uniknąć nadmiaru ckliwości dorzucił nieprzewidywalność wiatru, kłótliwość sroki, płaczliwość chmur i burzliwość nastrojów. Wszystko zmieszał i oddał mężczyźnie mówiąc:

-bierz i radź sobie.

 

Dobrego dnia :)

2
Nata_Kruk

Nata_Kruk

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

.... Jacku, 

słów trochę mało by w szafie tkwiły
miejsca w sam raz na fatałaszki
z wiosną szufladki się opróżniły
w nich poukładam frazy z rym(k)ami

... :)

Pozdrawiam.

1
andreas

andreas

Opublikowano
Opublikowano

Nie tylko mole lubią futra

 

miłośnik futer w Ustrzykach Dolnych

nie ma już na nie w szafach miejsc wolnych

dla panienek są na wabia

lecz insektów się obawia

tak więc korzysta z tych mniej namolnych

 

Pozdrowionka.

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Duch7millenium
      Biblia i Koran

      Przez Duch7millenium · Opublikowano

      Był sobie papier, na papierze literki, a z literek słówka. Huj, dupa, cipa, borówka O jakimś Jezusie Chrystusie, co mieszkał na kaktusie, o jakimś Bogu, co był gdzieś w rogu, o jakimś Janie Chrzcicielu, zielonym cwelu. Były sobie tam historie różne, O Dawidzie, który miał harem  a w nim same dziewice, Co dostał za to dygawice. Była sobie Maryja, co jej śmierdzi z pyja, bo się myła w sadzawce Siloam, czy jakoś tam, Ale ja na to wszystko sram, bo to urojenia, a ja urojeń, już żadnych nie mam.   I był sobie Judasz, co z drzewa zwisał jak kutas. i było sobie życie, prawda i droga, donikąd, złowroga, były sobie tam bzdury fermentne, jakieś historie mętne, jakieś cudzołożnice, jakieś nałożnice, jakieś cuda, wianki przyszedł se taki Jezus, krezus, powiedział, że prawo się nie zmieni a nowe przykazanie dał, i się sam skompromitował.   Coś o dwóch mieczach i trzosie, żeby nic nie zrozumiały łosie, bo łosie to same wymyśliły, świątynię zbudowały i zniszczyły.   W Koranie natomiast był sobie kolejny taki, co miał się cudownie i pasował do całej biblijnej paki.   A tam chodzi tylko o siusiaki.
    • Charismafilos
      Anioł w czarnym płaszczu

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      @Achilles_Rasti dobry wiersz... ale człowiek to jednak nie pająk... na szczęście ;)
    • Sylwester_Lasota
      Pustostan

      Przez Sylwester_Lasota · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Nie wiem jak to się stało, że umknął mi ten komentarz. Dopiero teraz go przeczytałem. Dzięki.   Pozdrawiam  
    • Kamil Olszówka
      Księżyc i krople rosy

      Przez Kamil Olszówka · Opublikowano

      W jasną księżycową noc, Gdy skrzaty i chochliki podobne zjawom, Kłaniają się przyrody sekretom, Próbując sobie zjednać ich przychylność,   Skrzący w pełni srebrzysty księżyc, Odbijając się w setkach kropel wieczornej rosy, Zapytał wyniośle każdej z nich, Czy więcej swego blasku im użyczyć,   Te między sobą się naradziwszy, Opiniami swymi wymieniwszy się w skrytości, Nie czekając dłużej ni chwili, Odparły zaraz dumnemu księżycowi...   – Nie potrzebujemy twej łaski, Gdyż ty sam, choć taki dumny, Jesteś jedynie sługą naszej planety, Niczym paź królowej swej wierny,   A naszymi paziami , Oddanymi nam i wiernymi, Są niezliczone świętojańskie robaczki, To ich blaskiem nocami się cieszymy,   Bo tak naprawdę każda z nas Jest niczym maleńka planeta, Wszelakich niepojętych sekretów pełna, Strzeżonych przez upływający czas,   Nieprzebranych łąk połacie, Otulone wielkim zieleni płaszczem, Tak rozległe i ogromne, Niezbadanym są naszym kosmosem,   Bowiem niczym olbrzymie planety, Ukryte w czeluściach nieznanych galaktyk, Choć maleńkie także i my, Ukryte jesteśmy pośród tej łąki,   A ta niewielka pobliska rzeczka, Tak skromna, czysta i cicha, Jest nam niczym nasza Droga Mleczna, Równie co i ona tajemnicza,   Niczym gwiazd niezbadanych, Niedosięgłych, złocistych i skrzących, Także i nas maleńkich kropel rosy, We wszechświecie tym są miliardy...   – Wiersz ten dedykuję znakomitej poetce kryjącej się pod pseudonimem JaSnA7 w podziękowaniu za te wszystkie pochlebne komentarze jakie do tej pory pozostawiła ona pod wierszami mojego autorstwa.      
    • Achilles_Rasti
      Anioł w czarnym płaszczu

      Przez Achilles_Rasti · Opublikowano

      Sieć...   na pajęczej sieci moje serce ufne tak lekkie jakby nigdy nie widziało deszczu...   zdrada nie przychodzi z hałasem przychodzi nocą jak anioł w czarnym płaszczu siada obok i wygląda jak coś znajomego   dopiero później widzisz że każdy dotyk zostawił pęknięcie   co zrobi pająk kiedy ktoś rozerwie sieć rzuci wszystko?   czy zacznie od nowa dzień po dniu nić po nici   jakby nie pamiętał kto ją zniszczył?   to tylko sieć... powiedzą   to tylko kilka nitek rozciągniętych między gałęziami   Ale dla pająka   to dom to głód to życie   Więc wraca i buduje od nowa choć wie, że są rzeczy które przychodzą w ciemności   tylko po to... żeby sprawdzić...   ile jeszcze zostało do zerwania...

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...