Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Ale śliczny.

 

Teraz jest bardzo dobry czas na różne zabiegi pielęgnacyjne dla drzew, jak najbardziej, można i troszkę "posprzątać" z samej góry. Zwykle i trochę hałasu przy tym, ale jakby wyłączyć na chwilę ten ochrypły odgłos piły, można by i może tak się poczuć :-)

Opublikowano

@Alicja_Wysocka Dziękuję Alicjo za miłe słowa,ale to raczej Ty masz bardzo dużą wiedzę na temat poezji,sądząc po tych specjalistycznych terminach,których użyłaś w komentarzu.Wiem co to są asonanse,rymy żeńskie i męskie,średniówka,wyczuwam rytm,akcenty.A w pisaniu pomagają mi zapewne tony przeczytanych książek i to wcale nie poezji.Pozdrawiam serdecznie.

@Rafael Marius Jak to dobrze,że można sobie powspominać.Chociaż Sztaudynger napisał fraszkę: "Pamięć niech będzie przeklęta,wciąż robi remanenta." Pozdrawiam.

Opublikowano

+@andreas I na dokładkę jesteś skromny, to piękna cecha

Nie mam bardzo dużej wiedzy chciałabym mieć więcej, więc zaczytuję się w wierszach i komentarzach, bo to po trosze moja pasja. Z komentarzy (oczywiście nie z wszystkich) można się dużo nauczyć. Mądre słowa wsiąkają we mnie i zapadają na długo, a czasem na zawsze.

Serdeczności :)

 

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • dokąd zmierza świat zbłądzony kuluarów i wapiennych wzgórz toż to sztos tych wróżb zbłądzonych rozprzestrzenia się z granitem fal i mórz zwiędłych myśli i padołów spocznie pierś na czyimś łonie twa braterska siła płonie złączy w jedną myśl te dłonie tu bez zdrajców i bez kar mocne pięści swych potomków wielu ludzi co tuś miał powrzucali do tych worków dotknij nieba dotknij siebie ołowiane dźwięki tudzież ścielą to armatni piętrzy kurz co w niebie co wojenni to widzieli glebą złote sidła złotych ciał na wojenkę szli niemrawą poszli w kłody cierpkich pał po rozstaniach w noc kulawą niech ich nie chce nawet sąd nośne ciała błotem prysły od strumieni trupów wyszedł błąd w końcu do wolności przyszły jeszcze tylko jeden ruch dzieli ich od zwyciężenia na rozdrożu srogich wzgórz mieści się ich siła kat marzenia bo kadzidło tylko świeci w noc zbawienną opieszałą dla walecznych sobie biedzi w chwilę spocznie siłą tą wytrwałą pańska myśl jest na rozstaju woła o pomstę do nieba zakazane jak to w baju wszystko się w myśl onieśmiela nie chciej ryczeć nie chciej płakać żądło skarbu smród wydziela bardzo wątło jest tu wracać szukać ciebie co niedziela bo nadzieja jest ostatnia miłość nie chce wierzyć w cierń który miażdży poniewiera nocną twarz co rodzi pień
    • @Waldemar_Talar_Talar  Czasami błądzenie bardziej uczy niż najmądrzejsze księgi. No i  "błądzenie jest rzeczą ludzką".  Ale rzeczywiście - lepiej nie błądzić, gdy się wyraźnie drogowskazy. :) Pozdrawiam. 
    • @Waldemar_Talar_Talar Dziękuję, pozdrawiam!
    • @Waldemar_Talar_Talar Dziękuję za odwiedziny .Pozdrowienia z zaśnieżonej wsi-;)…mamy zime

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • @Lenore Grey Piękny paradoks w tym ostatnim wersie - poszukiwanie tego, czym jesteśmy już otoczeni, ale czego nie potrafimy rozpoznać. Obraz kraba i perły w potrzasku szczególnie zapadł mi w pamięć. Piękna miniaturka.  Pozdrawiam. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...