Emily Jane Brontë - Współczucie (Sympathy)

[Andrzej P. Zajączkowski]

Niechże dla ciebie rozpacz nie istnieje

Dopóki gwiazdy płoną nocą;

Dopóki wieczór cichą rosę leje,

A świt promienie słońca złocą.

Niechże rozpacz nie istnieje - chociaż łzy

Niczym wody rzeki wzbierają:

Czyż nie jest tak, że najbardziej mili ci

Na zawsze w twym sercu zostają?

 

Oni płaczą, płaczesz ty, tak musi być;

Wiatry westchnienia z tobą dzielą

I zima swój smutek chce pod śniegiem skryć

Gdzie liście Jesieni się ścielą:

Lecz odżyją, a z ich przeznaczeniem

Złączony jest los tobie dany:

Więc, idź dalej, jeśli nie z uniesieniem,

Przecież NIGDY z sercem złamanym!

 

I Emily:

There should be no despair for you

While nightly stars are burning;

While evening pours its silent dew,

And sunshine gilds the morning.

There should be no despair - though tears

May flow down like a river:

Are not the best beloved of years

Around your heart for ever?

 

They weep, you weep, it must be so;

Winds sigh as you are sighing,

And winter sheds its grief in snow

Where Autumn’s leaves are lying:

Yet, these revive, and from their fate

Your fate cannot be parted:

Then, journey on, if not elate,

Still, NEVER broken-hearted!

[violetta]

@Andrzej P. ZajączkowskiNie raz miałam złamane serce, ale zapomniałam. Są piękne, złociste poranki i śmiechotki:)