Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

CC - na opak

Nata_Kruk

Przez Nata_Kruk
w Fraszki i miniatury poetyckie

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Nata_Kruk

Nata_Kruk

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

             

                 Cerowanie

 

Zerkasz i zerkasz w moim kierunku, 
oczy same zamieniają się w uśmiech. 
Nie zwlekaj - no dalej - krok do przodu, 
już pąsowieje cera - moja i twoja - 
wystarczy myśl o... przylgnięciu obu.

 

 


               Całowanie

 

Dziury wielkie jak niedomówienia.
Zamęczysz moje oczy, a one już nie takie. 
Niegdyś głowa chciała więcej i ciało chciało,
gdy fruwało w chmurach - ale dzisiaj... 
skarpetki w dłoniach, igła i nici pod kolor.

 

 

 grudzień, 2024

 

 

11
Radosław

Radosław

Opublikowano
Opublikowano

Jestem urzeczony tym wierszem, w szczególności pierwszą strofą. Wzrusza mnie szkic zbliżenia oraz łagodny dystans podany z uśmiechem gratuluję wiersza i sam bym chciał taki napisać swoim życiem, no może nie sam ;)

1
aff

aff

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Takiego miałam matematyka w liceum, który zawsze nam mawiał, byśmy nie mylili całkowania z całowaniem. Ach, jak lubił o tym opowiadać, suchar z tysiąc razy powtarzany, ale zawsze wprowadzał dobry humor. Żałuję, że przydarzył się nam dopiero w 4 klasie.

Coś tam może przez to zapamiętałam do dziś ;-) U Ciebie też fajnie :-)

 

Edytowane przez aff
on (wyświetl historię edycji)
1
Nata_Kruk

Nata_Kruk

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Radosław ... jaki ładny, przychylny  komentarz... :) Bardzo dziękuję.

 

@aff ... też się z taką obroną matematyki spotkałam z liceum.. :) Całowanie miłe, całkowanie... akurat za tym nie przepadałam. Tu, wyżej... stary pomysł i nagle, pac.. 'zrodził się' słowem.

Ktoś u mnie w domu zawsze mawiał... o, skarpetki... całujesz... :) Kiedyś, czaaasem zdarzyło mi się...

 Dziękuję Wam... ślę.. :) 

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • LessLove
      PANIE, JA GRZESZĘ

      Przez LessLove · Opublikowano

      Dziękuję, to właśnie we mnie jest... i tego się nie wstydzę. A jeśli dostrzeżesz, że tuż obok Boga jest kobieta i dziecko, dodam, ze uważam że Bóg jest Nią-Nim, a my jego ukochanymi dziećmi, nie porzuconymi, ale podrzuconymi do ziemskiego raju, a miłość jest KOBIETĄ.   Pozdrawiam :-)
    • Witalisa
      Eszcze dali

      Przez Witalisa · Opublikowano

      @Annna2 – język to tajemnicza rzecz; oryginalna wersja urzekająca; a to moje odczucie:   Łąki zieleń, kwiat torfowisk – co wypadło z kalendarza – słoneczniki to widziały, chaber z modrym niebem społem. W gniazdkach ptaszęta śpiewały, zające mgły rozganiały...   Ich obraz w serce się wraża i są w nim jak iskry słonka
    • Alicja_Wysocka
      PANIE, JA GRZESZĘ

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @LessLove Piękne - jak modlitwa szczęśliwego człowieka. Z apetytem na życie i cichą zgodą na jego przemijanie. Wdzięczność za to, co jest - i za to, co dopiero przyjdzie. Pozdrawiam serdecznie :)
    • Alicja_Wysocka
      dzisiaj

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Bożena Tatara - PaszkoDziękuje Bożenko.  Nie dramatyczna - bardziej tęskna.  A dzisiaj taki piękny dzień w Gdyni. Ciepło, słonecznie, spokojnie, bezboleśnie i prze otwarte okno balkonowe, wleciała mi taka myśl - więc wzięłam jak swoją,    pozdrawiam serdecznie :)
    • LessLove
      PANIE, JA GRZESZĘ

      Przez LessLove · Opublikowano

      Panie, Czy  grzeszę, gdy Ciebie pożądam Ciebie-lasu, ciebie-nieba i rzeki Wiosny - kobiety, nadziei i jesieni Radości zachwytu naszym owocem   Każdy oddech zachwyca się Tobą Z ufnością umieram nocą i rodzę się rano Marzę i trudzę się, nad tym co się rozpadnie Kocham owoce trudu i miłości A Ty, co dzień, na nowo malujesz Pędzlem stawiasz chmury i piegi na nosach Uczysz ptaki pieśni, a strumienie szumieć Serce mi oddajesz, gdy mojego nie starcza Dajesz pożądanie i spełnienie w porę Nie przestajesz słuchać, kiedy mówię: pragnę A pewność, kiedy obiecuję, że uczynię, wezmę Panie, czy Ty nie grzeszysz tą miłością do mnie?   Panie, Twojej cnoty i mojego grzechu, narodzin światów i wszystkich oddechów, Który Wszystkim Jesteś, poza mną i we mnie Zachwycam się Tobą do utraty tchu Z grzechem próby rozumienia 24h   Spowiadam się w Tobie, że się zakochałem I nie obiecuję poprawy   Bez lęku i wstydu, bez poczucia winy,  Z  pychą i z dumą właściciela. Jestem... jak Ty? Zakochałem się do nieprzytomności, do krańców niebytu W tym czego dotykam i w tym, czego nie dosięgnę Nadaję światu imiona, tworzę fatamorgany Macham ramionami, kijem rzeźbię w wodzie   Ciebie i siebie sobie przypominam Przed majestatem gór i oceanów, Przed bezbronnością dzieci i kwiatów Pod miriadami płonących gwiazd, które sycisz Przed wszystkim, co ledwie echem Twojej woli. Klękam i kocham, jak potrafię, a jeszcze nie umiem Chciałbym więcej, mądrzej, piękniej… jak Ty?   Tak niedawno przebiłem skorupkę, Tak niedługo wrócę, tylko się nacieszę, Nie do syta przecież, jak człowiek Cudem, na który chciałbym zasługiwać W pragnieniach, które sam próbuję spełniać, W przyrzeczeniach, które łamię za łatwo   Cudem jest świat, który nam dałeś, bo przemija. Panie, nie chcę do raju.  Ja chcę w nim pozostać.  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...