Iskry

[Agnieszka Charzyńska]

Iskry  bujnie szkarłatne, miedziane, różowe,

W gorącej barwie - żółci, koralu, rubinu,

Niczym promieni wiązki – słomiane i płowe

Albo  krople pękate – odblaskiem bursztynu,

 

W kształcie motylich skrzydeł bujnie rozłożystych

Lub pędzlami świetlnymi – kwiatów malowanych,

W formie kłębków kłujących, choć nieco puszystych

I  kleksów piórem grubym -  obficie rozlanych,

 

Obsiadły drzew i domów, pałaców, kościołów

Ciała gromadą głodną, drapieżną, zawziętą,

By pod łapami  złoto – rudymi żywiołów

 

Wspólny stworzyły niebyt – harmonia i piękno.

A gdy iskry te zgasły  ostatnim westchnieniem,

Została po nich pustka, popiół i milczenie…

Edytowane 4 Grudnia 2024 przez Agnieszka Charzyńska (wyświetl historię edycji)

[Wędrowiec.1984]

@Agnieszka Charzyńska Mmmmm... uwielbiam sonety. 

[Agnieszka Charzyńska]

@Wędrowiec.1984  ja też. Wrzuciłam wczoraj nową wersję wiersza Śnieg. Również polecam.