rozstanie

[Klaudia Gasztold]

wciąż czuję Twoją obecność

jak w innej skórze  dajesz o sobie znać

 

pierwszego dnia 

przed jak sądziłam trudnym snem

czułam ciężar na pościeli

a w sercu jakoś lżej

 

wciąż czuję Twoją obecność

wiem że jesteś jak nie tu to tam 

ale dla mnie 

zawsze jesteś i będziesz

 

powietrze zza okna wleciało do salonu

zamiotło z kurzu drewnianą posadzkę

w niczym mi nie przeszkadzając

 

czytam stopione kawałki drewna 

podstemplowane niebieskim tuszem 

by odświeżyć umysł gdy nie mam kofeiny

łączone hieroglify ładują komórki mózgowe 

 

na pisanie wierszy chociażby alfabetem Morsea

wystarczy jedynie nostalgiczny powrót 

do czasów kiedy jeszcze nie czułam nicości

a Ty bez przesady obserwowałeś moje ciało

 

nasze długie godziny wypełnione chwilami

to wszystko było wszystkim 

czemuż teraz nie jest ? 

 

o tym wiedzą 

tylko odległe gwiazdy 

przybite do nieba

 

a my musimy dalej żyć

i wyciągać wszystko co dobre

ze wszystkiego co było

 

Klaudia Gasztold