Mojką po synapsach

[Florian Konrad]

przyznaję ze wstydem: po wyłowieniu 
złotego rybsztaka (to takie żelaznowkrętne, 
ołuskowane żyjstwo, jakiego nie zeżre ni pies,
ni wydra) — ego rozrosło mi się do rozmiarów budynku 
Varso. postawionego na iglicy Pałacu Kultury.

 

zamiast jednożyczeniowo zlikwidować całe zło 
na Ziemi, postanowiłem własnoręcznie, a raczej 
własnomyślnie naprawić społeczeństwa, zostać 
oczyszczającym ludzkość z zamordystów
skakunem-superherosem, zyskać umiejętność 
teleportacji umysłu, wychodzenia ciała 
i wcielania się w innych ludzi. 

 

"wyrywałem się" więc z głowy, wnikałem w
psychiki satrapów, przejmowałem je. moje ciało
leżało grzecznie na łóżku (zapewne w stanie 
wegetatywnym, ale nie wiem tego na sto procent),
podczas gdy świadomość lokowała się, kompletnie
pasożytniczo, pod czaszką jednego czy drugiego watażki
trzymającego za pysk którąś z bananowych republik.

 

moment po zagnieżdżeniu 
rozglądałem się za jakąkolwiek bronią palną
(nie będę przecież wypruwać sobie-nie sobie flaków,
chlastać żył, czy wyskakiwać oknem!), 
nie znalazłszy jej na podorędziu
nakazywałem podać sobie pistolet. ochroniarze 
spełniali życzenie bez sekundy ociągania.

 

natychmiast przykładałem lufę do skroni, 
przeładowywałem — i bum! — glob stawał się wolny 
od jakiegoś tyrana (nie zaprzątałem sobie myśli tym, że 
na pewno na jego miejsce przychodził gorszy, 
wprowadzał bardziej krwawą dyktaturę),

 

a moja świadomość wracała właściwe 
sobie miejsce, wstawałem z wersalki 
jakby nigdy nic, lekko oszołomiony i szczęśliwy, 
że spełniłem dobry uczynek
względem braci w człowieczeństwie
(z taką emfazą o tym myślałem, serio!).

 

nie pamiętam, ilu autokratów udało mi się 
wyeliminować, po piątym-szóstym straciłem rachubę.

im więcej ich było, tym bardziej dumny się czułem.
a pycha, jak wiadomo, kroczy przed upadkiem. 

 

i upadło mi się dosyć boleśnie, 
prosto na szybę nie do przeniknięcia, 
zostałem uwięziony niczym mucha pomiędzy 
dwiema ramami starych, drewnianych okien.

 

spodobałaś mi się, kochana, internetowa, poznana
na jednym z forów, kumpelo. zmęczony 
poniewieraniem się po głowach okrutników 
postanowiłem "wskoczyć" w ciało twojego męża. 
i kochać się z tobą, udając go.
będąc nim, w pewnym sensie.

 

ledwie skoncentrowałem się, by opuścić własny łeb
— czar znarowił się, uznał, że tego już za wiele, że 
"hola hola, to bajka dla dzieci, miałeś być 
wyłącznie dobry, główny bohaterze, a ty tu 
wyskakujesz ze szmaciarsko-kutasiarskim 
prawie gwałtem, oszustwem (sic!) seksualnym, 
zniewoleniem nieświadomej kobiety?!".

 

i pokarała mnie rybsztakowa magia, zostałem 
zawieszony przed tobą w, jak to nazywam, 
"bańce niewidzialności".

nie wleciałem pod dekiel kolesia, z którym jesteś 
związana małżeńskim powrozem.

 

bezumysłowe ciało "mechanika remontującego
cywilizację" zapewne kiśnie w jakimś ośrodku, 
hospicjum, może w klinice Budzik, podczas gdy 
umysł, jaźń, unosi się przed tobą. przy tobie.

 

stałem się czymś na kształt niestróżującego 
anioła.  nie mogę nic, zwłaszcza: wrócić "do siebie".

zamykam bezoczy gdy korzystasz z wucetu,
albo kochasz się z tamtym.

 

gapię się nieprzytomnie gdy sobie golisz, rozchylasz.
wiję się wtedy niespełniony, niewysłowiony.
 

[Leszczym]

@Florian Konrad Proszę Kolegi proszę się trochę jeszcze pouwijać z tymi tyranami, bo trochę ich jeszcze zostało...

[Florian Konrad]

@Leszczym To prawda, o jednym, Władimirze Władimirowiczu, fajnie nawijał Cypis.