z Gosi zeszytu w kratkę

[hauser]

Gdybym potrafiła słowami namalować to, co się we mnie dzieje, byłby to jeden wielki, kolorowy chaos, jak z obrazów Jacksona Pollocka.

Nie lubię w sobie tego stanu gryzącego zawieszenia, strachu, czy nieumiejętności podjęcia decyzji.

 

Tak bardzo chciałabym umieć poddać się życiu, miękko i intuicyjnie płynąć omijając mielizny.

I chciałabym umieć nie bronić się przed tym co dostaję, na korzyść tego co już mam, co jest pewne i bezpieczne.

Chciałabym miekką gąbką wytrzeć to, co było i nie czuć potrzeby zapalenia kolejnego papierosa na myśl o przyszłości.

I chciałabym być prosta. Nieskomplikowana.

Nie myśleć, nie zastanawiać się, nie analizować ustawicznie.

Nie bać się.

I chciałabym nie mieć tych wszystkich dylematów, które mam.

A życie mieć w ciepłym kolorze drewna: bez sęków.

 

Tymczasem zamykam szczelnie drzwi i wsłuchuję się w siebie.

Z namaszczeniem buduję mur dystansu – wysoka fortyfikacje z ironii, podejrzliwości i kpiny.

 

I być może z czasem nauczę się jak nie mówić zbyt wiele, nabiorę wprawy w żonglowaniu całkiem nieważnymi słowami, poźniej całymi frazami: absolutnie bez treści.

 

I być może kiedyś odnajdę siebie w stercie zapisanych skrawków papieru.