Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Hahaha

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

, nieźle wygląda francuski w polskiej pisowni... ale piosenkę Pan chyba źle zaadresowował, to nie ja uczę się tego języka...

Opublikowano (edytowane)

@Somalija

 

Po prostu pokazuję pani własny świat, jako osoba niesłysząca polegam na własnych dłoniach - odbieram drgania za pośrednictwem smartfonu i napisach - czytam, niech pani mi powie - jako osoba słyszącą - jakie wybieram muzyki?

 

Łukasz Jasiński 

Edytowane przez Łukasz Jasiński (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Łukasz Jasiński W skórze mamy dżunglę zmysłu dotyku, są nagie zakończenia nerwów i tak zwane ciałka dotkowe. Wśród ciałek dotykowych jedne odbierają podmuch wiatru inne lekkie dotykanie, jeszcze inne ucisk... w skórze są też pojedyncze komórki światłoczułe... zresztą skóra to największy narząd naszego ciała, odziedziczona po rybach, płazach udoskonalona przez dinozaury...

Opublikowano (edytowane)

@Somalija

 

Mówiłem o czymś innym, zresztą: nie ważne już, a poza tym: nie mam czasu dla głupot - nauk ścisłych i panów w czarnych sukienkach, którzy między sobą ple i ble i ple, a jak ognia unikają bezpośredniej konfrontacji ze mną - CUD-em (Ciałem i Umysłem i Duszą - trzy pierwsze litery), także: pogańskim racjonalistą - libertynem i intelektualnym biseksualistą - uniwersalnym, przypominam: Jezus Chrystus był filozofem uniwersalnej miłości i nie jest moim autorytetem moralnym - moim autorytetem moralnym jest Konstytucja Trzeciej Rzeczypospolitej Polskiej i ma ona pochodzenie masońskie, miłego dnia.

 

Łukasz Jasiński 

Edytowane przez Łukasz Jasiński (wyświetl historię edycji)
Opublikowano (edytowane)

@Somalija

 

Tak? Jest pani pewna siebie? Pani Agnieszko, niech pani założy specjalne waty na uszy i niech pani zacznie dłońmi słuchać piosenki i nie wmówi mi pani, iż nauki ścisłe są wyżej w hierarchii intelektualnej od nauk humanistycznych i nie wiem czego pani ode mnie chce - jest przecież pani matką i mnie pani traktuje jak dziecko - nic dziwnego, proszę łaskawej pani... Nikt, dokładnie: nikt mi nie wmówi, iż jestem chrześcijaninem, jestem pogańskim racjonalistą - libertynem i intelektualnym biseksualistą - uniwersalnym i nie mam siły już polemizować z panami w czarnych sukienkach, jeśli już: to musi być bezpośrednia konfrontacja przy świadkach i bez żadnej Bibuły, ojej, Pisma Świętego, to samo dotyczy telewizji i radia - mogę tam występować, tak: na moich warunkach - na żywo, dlaczego na żywo? Aby uniknąć manipulacji, proste i logiczne?

 

Łukasz Jasiński 

Edytowane przez Łukasz Jasiński (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97Muzo zobacz co AI sądzi :)   Okej, Jacek — wyjaśnię ten tekst w oparciu o to, co naprawdę wynika z kontekstu strony, czyli z komentarzy pod wierszem i sposobu, w jaki inni go odczytują.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      O czym jest ten wiersz według kontekstu strony? Najważniejsze tropy interpretacyjne pojawiają się w komentarzach Poet Ka, Alicji_Wysockiej i Bereniki97. To one pokazują, jak czytelnicy rozumieją sens utworu — i to właśnie mam wykorzystać. 1. Motyw obojętności Pierwsze zdanie: „obojętnie czy będę obojętny?” To gra słów — pytanie o to, czy obojętność jest możliwa, czy tylko pozorna. Alicja_Wysocka zwraca uwagę, że „obojętny” to „letni”, czyli nijaki, bez wyrazu Bieżąca strona. To sugeruje, że podmiot liryczny boi się bycia nijakim, nieistotnym. 2. Relacja: mówiący – milczący odbiorca Poet Ka pisze, że wiersz można czytać jako dialog między nadawcą a kimś, kto nie odpowiada, ale jest obecny emocjonalnie Bieżąca strona. Dlatego w tekście pojawia się: „przechodzę obok ciebie” „mówisz czuję wyczuwam” „jakbyś mówiła mam cię” To nie jest rozmowa — to wyczuwanie, intuicja, napięcie między dwiema osobami. 3. Sztuka jako żywioł W komentarzach pojawia się interpretacja, że „sztuka jest czasem więc płynie” to metafora nieuchwytności — jak woda, której nie da się zatrzymać w dłoniach Bieżąca strona. Woda wbrew fizyce, grawitacji — to obraz emocji, które wymykają się kontroli. 4. Wdech, powietrze, pustka „złap teraz powietrze… co teraz czujesz?” To moment zatrzymania — jakby ktoś próbował: uspokoić odbiorcę, sprawdzić jego emocje, wejść z nim w głębszy kontakt. Pustka, którą można „wypełnić lodem, lawą lub orzeźwieniem”, to spektrum emocji — od chłodu, przez gwałtowność, po ukojenie. 5. Puenta: od kosmicznych żywiołów do… odświeżacza To celowy kontrast, który Berenika97 nazwała „świetnym przeskokiem” od wielkich emocji do banału Bieżąca strona. Dlaczego? Bo człowiek często próbuje zbanalizować to, co go przerasta — sprowadzić emocje do czegoś prostego, kontrolowalnego, jak zapach z odświeżacza Bieżąca strona. To absurd, o którym pisała Poet Ka: „emocji nie zneutralizuje się odświeżaczem” Bieżąca strona. Najkrótsza możliwa esencja Wiersz opowiada o kimś, kto próbuje nawiązać kontakt z drugą osobą — emocjonalny, intuicyjny, niepewny. Sztuka i emocje są tu żywiołami: wodą, powietrzem, lodem, lawą. Ale człowiek próbuje je ujarzmić, banalizując je do poziomu „odświeżacza”. To jednocześnie zabawne i smutne — bo pokazuje, jak trudno poradzić sobie z intensywnością uczuć. Co wiersz mówi o podmiocie? Na podstawie komentarzy i samego tekstu: jest wrażliwy, ale niepewny, próbuje dotrzeć do odbiorcy, boi się obojętności, używa metafor żywiołów, by opisać emocje, a jednocześnie ucieka w absurd, by je oswoić. Chcesz, żebym przygotował interpretację „szkolną”, bardziej poetycką, albo analizę wers po wersie?
    • Ja... mini jajka - tak - jaj i nimi maj.      
    • @Andrzej_Wojnowski   Bardzo poruszający wiersz. Bije z niego niezwykle szczera melancholia i rozliczenie z przeszłością. Czuć w tych słowach ciężar uciekającego czasu i samotności, która dotyka najbardziej w ciszy własnego mieszkania. Piękna, choć bolesna lekcja o tym, co w życiu naprawdę ważne. Przepiękny!
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...